Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που κανείς δεν ξέρει πώς να νιώσει: θλίψη και θρήνο για το παιδί που χάθηκε σε τόσο [2] μικρή ηλικία ή χαρά για εκείνο που ταυτόχρονα έρχεται στη ζωή [3];
Μία μαμά περιγράφει αυτό ακριβώς το ανάμεικτο συναίσθημα [4], σε μία ιστορία που συγκλονίζει.
«”Δεν νομίζω, ότι το φόρεσε ποτέ αυτό. Δεν την θυμάμαι ποτέ να το φορά”, είπα στον σύζυγό μου. Καθόμουν στον καναπέ που βρισκόταν στο δωμάτιο της κόρης μου της, τα πόδια μου στηρίζονταν σε ένα μισογεμάτο καλάθι με παιδικά ρούχα, ενώ στο πάτωμα βρίσκονταν σκορπισμένα άλλα αντικείμενα. Ο άντρας μου καθόταν ανάμεσα στο καλάθι και τα ανοιχτά συρτάρια του γραφείου της κόρης μας, την ώρα που έβγαζε και ξεχώριζε τα ρούχα της σε δύο σωρούς: έναν για την μικρότερη αδελφή της που θα λάτρευε να τα φορέσει και έναν που θα ήθελε η ίδια να κρατήσει.
Κοίταξε την ετικέτα: 3Τ (για τριών ετών). Δεν είπαμε λέξη μπροστά στο προφανές: Η μικρή μας δεν προλαβε να φτάσει σε αυτό το μέγεθος. “Mπορείς να μου φέρεις αυτές τις κουβέρετες κάτω;” με ρώτησε ο άντρας μου μετά από λίγο. Η φωνή του με έφερε πίσω σε εκείνον τον καναπέ, όταν καθόμουν με την κούνια της δίπλα μου. Έστρεψα το βλέμμα μου στον σύζυγό μου και άπλωσα τα χέρια μου δίνοντάς του τις κουβέρτες. Στη συνέχεια κοίταξα την 39 εβδομάδων κοιλιά μου και περπάτησα έξω από το δωμάτιο.
Καθώς κατέβαινα τις σκάλες, παρατήρησα ένα πυοά αυτοκόλλητο κολλημένο στην κάλτσα μου. Το προηγούμενο βράδυ είχα καθαρίσει τον τοίχο του δωματίου της κόρης μου από τα δεκάδες αστραφτερά και πολύχρωμα αυτοκόλλητα στον τοίχο.
Παρακολουθούσα τον άντρα μου να χαζεύει αυτά που ήταν κολλημένα μέχρι το ταβάνι και στη συνέχεια τα μεγαλύτερα πάνω από την κούνια της. Ένα κολλάζ από αυτοκόλλητα, αναμνήσεις, όνειρα και ελπίδες.
Η μοιραία διάγνωση
Αφαιρέσαμε και το τελευταίο αυτοκόλλητο που είχαμε κολλήσει, όταν ήταν σχεδόν ενός έτους. Ήταν εκείνη η χρονική περίοδος που συνειδητοποιήσαμε, ότι η μικρή μας είχε νοητικές υστερήσεις που οδήγησαν στη μοιραία διάγνωση: έπασχε από τη νόσο Tay–Sachs, μια σπάνια κληρονομική διαταραχή που καταστρέφει σταδιακά τους νευρώνες του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού του ανθρώπου.
Στα πρώτα της γενέθλια είχαμε ακόμη ελπίδες και δεν σκεφτόμασταν το χειρότερο. Δεν μπορούσαμε σε καμία περίπτωση να φανταστούμε, ότι θα τη χάναμε. Όμως, ανησυχούσαμε για την ανάπτυξή της.
Για αυτό και ο πατέρας της αποφάσισε να γεμίσει το δωμάτιό της με χρώματα και εικόνες του φυσικού κοσμου. Ελπίζαμε ότι θα άρχιζε να μπαμπαλίζει ή να μπουσουλάει. Χάσαμε το πρωτότοκο κοριτσάκι μας το 2021. Δύο χρόνια, τέσσερις μήνες και 16 μέρες από την ημέρα που την έβαλαν για πρώτη φορά στο στήθος μου μετά τον τοκετό.
Σήμερα περπατάω αργά, λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι μας. Σκέφτομαι την πρωτότοκη κόρη μου και τον μικρό αδελφό της δεύτερής μας, που αναμένεται να έρθει στον κόσμο. Η δεύτερη κόρη μας, που έκλεισε τα 2 της χρόνια τον Ιούνιο, μας λέει ότι θα μοιράζεται πράγματα μαζί του, θα του δίνει γάλα, μπορεί και να κοιμούνται μαζί.
«Ήθελα τόσο πολύ να υποδεχθείς τον αδελφό σου»
Στη συνέχεια η σκέψη μου γύρισε ξανά στην πρώτη μου, αδικοχαμένη κόρη και την απουσία της. Σκέφτομαι “Havi μου, καταλαβαίνεις γιατί ο αδελφός σου θα μετακομίσει στο δωμάτιο σου. Προσπαθήσαμε να βρούμε έναν τρόπο να το κρατήσουμε δικό σου, μάλιστα προσλάβαμε και αρχιτέκτονα να σχεδιάσει ένα επιπλέον δωμάτιο για τον αδελφό σου. Στο τέλος, αν και ο μπαμπάς σου κι εγώ αποφασίσαμε, ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να διατηρήσουμε το χώρο σου στο σπίτι. Δημιουργήσαμε έναν ήσυχο και ειρηνικό χώρο στο κάτω μέρος του σπιτιού που θα είναι δικ΄πς σου.
“Θα ευχόμουν να ήσουν εδώ, να καλωσορίσεις τον αδελφούλη σου στο σπίτι. Σίγουρα όμως θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να σε κρατήσω ζωντανή στη ζωή του σαν να ήσουν εκεί. Καθώς θα κάθομαι και θα ταΐζω τον αδελφό σου στο ίδιο δωμάτιο που είχα κι εσένα, θα σε φωνάξω να έρθεις πίσω μαζί μας. Μπορεί να γελάσουμε μαζί για το πώς το γάλα είχε πιτσιλίσει το πρόσωπό σου και πώς έκλεισες τα μάτια σου τότε. Ήσουν τόσο υπομονετική μαζί μου, καθώς μάθαινα πώς να είμαι μαμά.
Πηγή: Today [5]
Διαβάστε επίσης:
Γιατί το μητρικό ένστικτο δεν έρχεται πάντα μαζί με το μωρό; [7]
Σοβαρά προβλήματα από την κακοκαιρία: Λεωφορείο που μετέφερε μαθητές μετατράπηκε σε…«πισίνα» (video) [8]