Θα ξεκινήσω από το τέλος. Η κόρη μας Ντάρμπι γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2021 και ο κόσμος μας όλος φωτίστηκε, έγινε τόσο ζεστός και γεμάτος νέα ελπίδα. Της άρεσε να την κρατούν οι δύο μεγαλύτερες αδελφές της. Η ζωή ήταν τέλεια. Και μετά, στις 25 Νοεμβρίου 2021, την Ημέρα των Ευχαριστιών, πέθανε στην αγκαλιά του συζύγου μου. Φίλησα το μέτωπό της καθώς οι λυγμοί των γιατρών και των νοσοκόμων γέμισαν το δωμάτιο.
Αντί να περπατήσω στο διάδρομο μόνη μου για να πω στον σύζυγό μου ότι η κόρη του επρόκειτο να πεθάνει σε μια από τις αγκαλιές μας, αντ ‘ αυτού μπορώ να του πω ότι είναι εντάξει και να δω το πρόσωπό του να φωτίζεται με ανακούφιση.
Ξύπνα. Ξύπνα. Ξύπνα. Ουρλιάζω, αλλά το σώμα μου δεν ακούει.
Μεταβολική διαταραχή
«Δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσες να κάνεις, έκανες τα πάντα σωστά». Οι γιατροί συνεχίζουν να το λένε. Δεν υπήρχε διαφυγή για αυτή την αναπόφευκτη φρίκη; Τίποτα δεν θα μπορούσα να κάνω για να τη σώσω; Αλλά είμαι η μαμά της. Έπρεπε να την προστατεύσω. Την απογοήτευσα. Πώς πρέπει να συνεχίσω να είμαι μαμά [2] για τα άλλα παιδιά μου όταν είμαι αποτυχημένη; Τίποτα από αυτά δεν
έχει νόημα. Οι σκέψεις είναι τόσο ενοχλητικές. Τόσο δυνατές. Τόσο τιμωρητικές και σκληρές.
Το μετά. Η ύπαρξη στα λασπωμένα νερά του μετά είναι τόσο περίπλοκη. Σχεδόν αδύνατο να περιγραφεί σε όσους βρίσκονται έξω κοιτάζοντας μέσα.
Όταν οι άνθρωποι λένε: «Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τα παιδιά μου». Λοιπόν, δεν το κάνετε. Και ευτυχώς. Γιατί πεθαίνεις μαζί τους και το πρόσωπο που παραμένει είναι μια θρυμματισμένη εκδοχή ενός παρελθόντος που δεν μπορεί να ξανασυναρμολογηθεί. Όταν λένε να αποφύγετε τα ερεθίσματα, υπάρχει η καρδιά σας που χτυπά και σας υπενθυμίζει μόνο ότι η δική τους δεν είναι πλέον. Όταν λένε «ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές», όχι, δεν το κάνει. Σημαίνει μόνο ότι έχει περάσει περισσότερος χρόνος από τότε που κράτησα το μωρό μου για τελευταία φορά.
Μετά τον θάνατο της Ντάρμπι, έφτιαξα έναν ξεχωριστό λογαριασμό στα Μέσα
κοινωνικής δικτύωσης για να συνδεθώ με άλλες μητέρες που καταλάβαιναν τον πόνο μου. Το χρησιμοποιώ ως θεραπεία μου, ως έναν τρόπο να εκφράσω τα συναισθήματά μου σε λέξεις, αλλά με κάποιο τρόπο οι λέξεις πάντα υπολείπονται. Πονάει. Με τρόπο που θολώνει τα όρια της πραγματικότητας. Είναι ένας πόνος που με κάνει να αμφισβητώ το νόημα της ζωής, το βάρος ενός δευτερολέπτου. Όταν ένα δευτερόλεπτο είναι η διαφορά μεταξύ του να την κρατώ ασφαλή στην αγκαλιά μου και του τέλους της, τότε ένα δευτερόλεπτο δεν είναι μόνο ένα δευτερόλεπτο. Πώς ονομάζετε το διάστημα μεταξύ ζωής και θανάτου; Ο χώρος ανάμεσα σε μένα και εκείνη που φτιάχτηκε τόσο δυναμικά; Τόσες πολλές ερωτήσεις. Χιλιάδες “γιατί” φωνάζουν σε ένα χάσμα που δεν απαντά. Μια ηχώ που είναι τόσο άδεια όσο ο κόσμος μου χωρίς αυτήν.
Έχουν περάσει σχεδόν 9 μήνες και για μένα ο χρόνος δεν έχει επουλωθεί. Ο χρόνος επέτρεψε στον πόνο να βρει νέες ρωγμές για να εισχωρήσει. Ο πόνος βρίσκεται στην απλότητα. Στις ευαίσθητες στιγμές που περνούν χωρίς μεγάλη αναγνώριση, αυτές
τις απλές στιγμές που δεν θα έχω ποτέ μαζί της, αυτές οι στιγμές μένουν πλέον άγραφες. Γνωρίζοντας ότι πρέπει να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου χωρίς εκείνη σωματικά μαζί μου, είναι ασφυκτικό.
Γονείς με θλίψη
Δεν θέλω να είμαι εδώ. Θέλω να είμαι μαζί της. Αλλά πρέπει να είμαι εδώ για τα αδέρφια της. Η καρδιά μου θρυμματίστηκε σε κομμάτια που είναι ανίκανα να ενωθούν
ξανά. Που είναι διάσπαρτα στο χάος, του να είσαι εδώ και να είσαι εκεί. Αδύναμος.
Η ανατροφή των παιδιών ενώ κουβαλάς αυτή τη θλίψη είναι τόσο βαριά. Από την άλλη,είναι η σωσίβια σχεδία μου. Με βοηθούν να κρατήσω το κεφάλι μου πάνω από το νερό και ταυτόχρονα νιώθω σαν να πνίγομαι. Τα παιδιά μου είναι το σχοινί που
κρατάω. Και δεν θέλω αυτό το βάρος πάνω τους. Βλέπω τον πόνο στα πρόσωπά τους για την απώλεια της μαμάς που ήξεραν και αγαπούσαν. Αυτή η εκδοχή της μαμάς
τους που δεν υπάρχει πια.
Πολύ συχνά λέμε ότι τα παιδιά είναι ανθεκτικά, αλλά αυτά τα μικρά αντιμετωπίζουν τη θλίψη και έννοιες που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν ως ενήλικες. Τα παιδιά μου ξέρουν ότι η αδερφή τους πέθανε. Κρατώντας τα καθώς ξυπνούσαν κλαίγοντας όλη τη νύχτα, παρηγορώντας τα δάκρυα και τις κραυγές τους που ήταν οι ίδιες που
πιάστηκαν στο στήθος μου. Το να βλέπω τον πόνο τους με συγκλονίζει μέχρι τον
πυρήνα μου. Είναι τόσο οδυνηρό. Και γνωρίζοντας ότι δεν θρηνούν μόνο την
Ντάρμπι, αλλά θρηνούν και εμένα….ότι τώρα καταλαβαίνουν την οριστικότητα του
θανάτου.