Γράφει η μαμά – blogger Brittany Olson
«Πριν από έξι μήνες μετακομίσαμε στο νέο μας σπίτι. Ένα σπίτι που μας δόθηκε για χάρη του ήρωά μας, ο οποίος σκοτώθηκε στο Ιράκ. Βρίσκεται σε μία ήσυχη, μικρή γειτονιά και είναι σχεδιασμένο έτσι, ώστε οι άνθρωποι να κοινωνικοποιούνται μεταξύ τους –πράγμα σπάνιο στις μέρες μας.
Μας πήρε λίγο καιρό για να τακτοποιηθούμε, αλλά με τη βοήθεια των γειτόνων μας, πολύ γρήγορα νιώσαμε σαν στο σπίτι μας. Και μας ενθουσίασαν οι δυνατότητες που προσφέρει αυτή η κοινότητα: Πάρκα, συναντήσεις με φίλους για παιχνίδι, πάρτι στους κήπους και κυρίως χρόνο μαζί, για να δημιουργούμε αναμνήσεις και να μοιραζόμαστε ιστορίες.
Πολύ σύντομα αφού μετακομίσαμε, όμως, μπήκε στη μας ο κορωνοϊός και όλα αυτά διακόπηκαν.
Πέρασαν πολλές εβδομάδες μέχρι να συνηθίσουμε στις νέες συνθήκες. Είχαμε ξαναβιώσει δύσκολες καταστάσεις στο παρελθόν, στιγμές που έφεραν τη ζωή μας άνω-κάτω. Όμως αυτό ήταν κάτι διαφορετικό και, μαζί με τα γνωστά συναισθήματα θλίψης, με οδήγησε για ακόμα μία φορά να αναζητήσω τα εργαλεία που θα επιδιορθώσουν την κατάσταση.
Πήρα τον νέο μου ρόλο ως μαμά-δασκάλα πολύ σοβαρά και η κόρη μου, η Έμα, βρήκε παρηγοριά στο διάβασμα βιβλίων κάθε μεσημέρι, στο πεζοδρόμιο του σπιτιού μας.
Το μικρό αγόρι που μένει στο απέναντι σπίτι από το δικό μας, μαθαίνει τώρα να διαβάζει και έδειξε τρομερό ενδιαφέρον για τη νέα αυτή συνήθεια της Έμα. Όταν, λοιπόν, εκείνη ξεκίνησε τα Χάρι Πότερ, εκείνος καθόταν έξω με τη μικρή πράσινη καρεκλίτσα του και άρχισε να τη ρωτά για το βιβλίο. Ήταν προφανές, ότι και στους δύο έλειπε η συντροφικότητα και το μοίρασμα νέων γνώσεων.
Λίγες μέρες μετά την πρώτη αυτή συνάντηση, η Έμα άρχισε να διαβάζει δυνατά, βάζοντας χρώμα και τόνο στη φωνή της, ενώ το μικρό αγόρι χαμογελούσε ασταμάτητα και δεν σταματούσε να ρωτά. Και αυτό έγινε η νέα τους συνήθεια! Κάθε μέρα, στις 3:00 το μεσημέρι, βλέπουμε το μικρό αγόρι να τοποθετεί την πράσινη καρεκλίτσα του στο απέναντι πεζοδρόμιο και να περιμένει την Έμα, να εμφανιστεί για να διαβάζουν. Και μερικές φορές έρχονται κι άλλα παιδιά να ακούσουν ή να διαβάσουν τις δικές τους ιστορίες!
Το να μαθαίνεις νέα πράγματα στην καραντίνα είναι μοναχική διαδικασία. Γι’αυτό ξέρω πόσο πολύτιμη είναι η νέα αυτή συνήθεια για τα παιδιά, για να συνδεθούν μεταξύ τους, έστω μέσα από αυτόν τον αντισυμβατικό μα τόσο ουσιαστικό τρόπο.
Μπορεί να ζούμε στο άγνωστο αυτή της στιγμή, αλλά έχουμε την τύχη αυτής της υπέροχης γειτονιάς, στην οποία όλοι βρίσκουμε έναν μοναδικό σκοπό προσφοράς. Και αυτά τα παιδιά ξέρω πως αυτές τις μέρες ζουν μαγικές στιγμές! Να τι σημαίνει για εμάς εξ αποστάσεως εκπαίδευση!»
Πηγή: lovewhatmatters.com