Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να είναι καλοί σε όλα. Προσπαθούν να κάνουν όσα περισσότερα πράγματα μπορούν και να αποδίδουν σε αυτά άψογα.
Και αυτή η προσδοκία γίνεται ακόμα εντονότερη όταν κάποιος αποκτά παιδιά. Τότε o γονιός συνήθως θεωρεί, ότι πρέπει να αποδώσει τέλεια και στον γονεϊκό ρόλο που ανέλαβε και στον επαγγελματικό που είχε έτσι κι αλλιώς από πριν, στον ρόλο του ή της συζύγου και στον ρόλο του ή της φίλης και πάει λέγοντας.
Σχεδόν όλοι μας έχουμε μάθει, ότι αν θέλουμε να έχουμε ισορροπία στη ζωή μας πρέπει να είμαστε τέλειοι σε όλα και αρεστοί σε όλους. Κι όμως δεν χρειάζεται να είσαι άψογος και να κάνεις τα πάντα για να έχεις μια ισορροπημένη ζωή. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να τα καταφέρεις. Μερικοί ανήκουν στις συνειδητές επιλογές και άλλοι συμβαίνουν εξ’ αιτίας καταστάσεων και αναγκών. Άλλοι, πάλι, ίσως οφείλονται στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των αγαπημένων μας. Από τη στιγμή που δεν πληγώνεις αυτούς που αγαπάς και δεν ζημιώνεις τον εαυτό σου, τότε δεν υπάρχει σωστός και λανθασμένος τρόπος για να τα καταφέρεις.
Μία γυναίκα, η οποία προσπαθούσε να έχει ισορροπία σε όλους τους ρόλους της ζωής της, κατάλαβε, ότι η θεωρία της επιτυχίας της δεν μπορούσε να τα έχει όλα, έτσι λοιπόν αποφάσισε να αφήσει τη δουλειά της για την οικογένειά της, και -όπως φαίνεται και στο άρθρο του parents.com- ήταν μια πολύ σοφή απόφαση για το υπόλοιπο της ζωής της. Την χαρακτηρίζουν μάλιστα ως «oικογενειακό σούπερ ήρωα» – χαρακτηρισμός που συνοδεύει άντρες και γυναίκες οι οποίοι κάνουν μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή τους για χάρη της οικογένειάς τους.
Η Ramya Kumar, σπούδασε οικονομικά και από πολύ μικρή ηλικία εργαζόταν σε μία τράπεζα. Μέσα στα χρόνια και μετά από σκληρή δουλειά κατάφερε να ανελιχθεί και να της προσφέρουν, μάλιστα, τη θέση της αντιπροέδρου στην τράπεζα. Τότε όμως, ήταν που η θεραπεύτρια που παρακολουθούσε τον αυτιστικό γιο της της ζήτησε να περνά όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε με το παιδί της, επειδή η αλληλεπίδραση μεταξύ τους είχε θετικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του μικρού.
Εκείνη μείωσε το ωράριό της, ο σύζύγός της ανέλαβε τα περισσότερα έξοδα και προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στη δουλειά, την προσωπική της ζωή και τις επισκέψεις σε ψυχολόγους, νοσοκομεία και ειδικούς. Μέχρι που μια στιγμή κατάλαβε, ότι δεν μπορούσε να δίνει το 100% του εαυτού της και στη δουλειά και στο παιδί της. Ήταν αδύνατο! Τότε έπρεπε να διαλέξει και η καρδιά και το μυαλό της ήξεραν τι έπρεπε να κάνει. Άφησε τη δουλειά της και αφιερώθηκε στο γιο της. Η Ramya είναι μια «οικογενειακή σούπερ ήρωας».
Το να αφήσει τη δουλειά της ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση, αφού η καριέρα της είχε διαμορφώσει το ποια ήταν σε μεγάλο βαθμό, ενώ και οι οικονομικές δυσκολίες μεγάλωναν με έναν μισθό μείον. Ο γιος της, όμως, είναι πάνω από όλα. Και ενώ νιώθει ολοκληρωμένη με όσα έχει καταφέρει στη ζωή της μέχρι τώρα, δεν χαρακτηρίζεται ως μια απλή «μαμά που μένει στο σπίτι».
Όπως λέει σε συνέντευξή της: «Πλέον ξέρω, ότι η ταυτότητά μου είναι αυτή που έχω εγώ στο μυαλό μου για εμένα και εξελίσσεται διαρκώς. Και όταν σκέφτομαι τι με καθορίζει περισσότερο η απάντηση είναι μία: Ο γιος μου. Η απόφασή μου να παραμείνω μαζί του δεν ήταν εύκολη και έχει καθημερινά τις προκλήσεις της. Νιώθω, ότι πρέπει να είμαι διπλά παραγωγική για να αποδείξω στον εαυτό μου, ότι αξίζω. Καταλήγω να έχω περισσότερο άγχος από όταν δούλευα στην τράπεζα. Με την επιλογή που έκανα, το ρίσκο να νιώσω απομονωμένη και απογοητευμένη είναι υψηλό. Αρκετές φορές μάλιστα ο κόσμος μοιάζει πολύ τρομακτικός. Ξαφνικά δεν είμαι αρκετά μοντέρνα. Όσοι από εμάς αποφάσισαν να αφήσουν τη δουλειά τους για την οικογένειά τους γίνονται συχνά περίγελος. Πλέον, κανείς δεν θαυμάζει εκείνους που επιλέγουν να μείνουν στο σπίτι και να μεγαλώσουν τα παιδιά. Πράγμα που επηρεάζει και την εύθραυστη εικόνα που ήδη έχω για τον εαυτό μου».
Οι άνθρωποι αναζητούν το νόημα της ζωής μέσα σε βιβλία και με τη βοήθεια μεντόρων και γκουρού. «O δικός μου γκουρού, όμως», συνεχιζει η Ramya Kumar, «είναι ο γιος μου». Το ταξίδι μας έχει ξεκινήσει και το μόνο που χρειάζεται είναι να καταλαβαίνω τα διδάγματά του. Με έμαθε να ανέχομαι το γεγονός, ότι δεν ειμαστε τέλειοι. Ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα πάντα και με δίδαξε να έχω υπομονή. Να σταματώ και να κοιτάζω γύρω μου κάθε μικρή λεπτομέρεια και να μαγεύομαι από την ομορφιά της.
Το να γίνει κάποιος «οικογενειακός σούπερ ήρωας» δεν είναι απλώς μια θυσία. «Σου προσφέρει τη δυνατότητα να δεις το παιδί σου στην πραγματικότητά του, να ταξιδέψεις μέσα στο δικό του κόσμο, να ζήσεις μαζί του. Και μπορεί για μένα να ήταν μια δύσκολη απόφαση, αλλά αν χρειαστεί θα τα ξανακάνω όλα από την αρχή. Επειδή, αυτό ήταν το σωστό πράγμα να κάνω για μένα και το παιδί μου», καταλήγει η ευτυχισμένη μητέρα.
Προσωπικά, δεν γνωρίζω αν είστε στην ίδια φάση με την μαμά της ιστορίας μας. Αυτό που ξέρω είναι, ότι όλοι οι γονείς αξίζουν συγχαρητήρια, επειδή κάνουν το καλύτερο που μπορούν με γνώμονα πάντα το καλό των παιδιών τους. Αφήστε μας στα σχόλια την άποψή σας για τους δικούς σας «οικογενειακούς σουπερ ήρωες».
Πηγή: parents.com