Για το παρακάτω κείμενο δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εισαγωγή. Μέσα σε λίγες μόνο γραμμές καταφέρενει να περιγράψει με μεγάλη ακρίβεια τι συμβαίνει στο μυαλό και την ψυχή μιας νέας – και όχι μόνο – μαμάς [2] και να αποδείξει, για άλλη μια φορά, ότι δεν είμαστε μόνες…
«Την ξέρουμε.
Άλουστα μαλλιά και μη πλυμένα δόντια.
Κορμί σε ανάρρωση αλλά η καρδιά της τρυφερή.
Μπλοκαρισμένη απο τη λύπη της αλλά φοβάται να το πει.
Ευγνώμων για όσα έχει αλλά βαθιά εξουθενωμένη απ’ όσα απαιτούνται απο εκείνη.
Ξεχειλισμένη απο την αγάπη που νιώθει, σαστiσμένη μπροστά σε κάτι τόσο σπουδαίο.
Αποστραγγισμένη απο το νέο της ρόλο, απογοητευμένη με το πόσο ασήμαντη νιώθει.
Κάποιες φορές αναρωτιέται αν έκανε λάθος.
Πάντα αναρωτιέται αν είναι η μόνη.
Όλα είναι διαφορετικά τώρα.
Αυτό κάποιες φορές μοιάζει υπέροχο, μοιαζει με θείο δώρο, μοιάζει με θαύμα.
Και καποιες φορές μοιάζει ακατόρθωτο, μοιάζει με φυλακή, μοιάζει τόσο διαολεμένα δύσκολο.
Την ξέρεις;
Την γνωρίζεις;
Είναι μια αληθινή μαμά.
Μια αυθεντική μαμά.
Μια ειλικρινής μαμά.
Συχνά είναι μια ευτυχισμένη μαμά.
Συχνά είναι μια λυπημένη μαμά.
Συχνά είναι μια κουρασμένη μαμά.
Όπως και να νιώθει τούτη τη στιγμή, είναι μια καλή μαμά.
Την ξέρουμε αυτή τη μαμά. Και ίσως την ξέρεις κι εσύ.
Είμαι εγώ αυτή η μαμά.
Είσαι εσύ αυτή η μαμά.
Είμαστε όλες αυτή η μαμά.
Δεν είσαι μόνη».
Πρωτότυπο κείμενο: Fourth Trimester Collective
Ελεύθερη μετάφραση: Homebirth Without Violence
Εικόνα: Joolsanie
πηγή: Facebook page – Homebirth Without Violence