«Ναι. Δυστυχώς, διαβάσατε σωστά. Μήπως νομίζατε ότι εσείς είχατε μία κακή μέρα, μήνα, χρόνο; Γελιέστε.
Λοιπόν, παιδιά, στη ζωή υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί κανείς να τα προβλέψει. Ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης, ένα αυτοκίνητο που σας τρακάρει ή οτιδήποτε γενικότερα. Όμως, αυτό; Η ιστορία μου; Είναι από τα πλέον απίστευτα. Από αυτά που βλέπεις στις ταινίες και θεωρείς, ότι συμβαίνουν μόνο εκεί. Είναι πραγματικά, αδιανόητο. Και το τραγικό της υπόθεσης είναι ποιον να βρεις που να έχει ζήσει το ίδιο και να κατανοήσει τον πόνο σου.
Γεννήθηκα πριν από 24 χρόνια. Ποτέ δεν είχα – και ακόμη δεν έχω- γνωρίσει τους βιολογικούς μου γονείς. Δεν ξέρω πολλά για αυτούς, εκτός από το γεγονός ότι ήταν πολύνέοι και δεν με ήθελαν, αυτό είναι το προφανές. Σήμερα, η οικογένειά μου είναι ένα πανέμορφο κίτρινο σπίτι, όπου ζουν δύο υπέροχοι άνθρωποι που με λατρεύουν παρά το γεγονός, ότι δεν έχουμε το ίδιο DNA.
Έδωσαν ψυχή και σώμα για να τους νιώσω ως πρώτη οικογένεια και όχι ως θετή. Δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο ευγνώμων. Θα το επαναλάβω. ΔΕΝ ΉΞΕΡΑ, δεν ήξερα καν ότι έχω έναν αδελφό από τους βιολογικούς μου γονείς. Χωριστήκαμε στη γέννα και υιοθετηθήκαμε από διαφορετικές οικογένειες. Δεν υπήρχε κάνενα χαρτί που να λέει για δεύτερο παιδί. Εάν ήξεραν οι γονείς μου, θα μας είχαν υιοθετήσει και τα δύο, δεν θα το ρωτούσαν ποτέ.
Κάποια στιγμή, στο κολλέγιο από το πουθενά είδα έναν ξανθό τύπο με γαλάζια μάτια, τον οποίο δεν είχα ξαναδεί ποτέ πριν. Πριν πω το παραμικρό για αυτό το ειδύλλιο, να σημειώσω ότι ήταν ο βιολογικός μου αδελφός. Όμως εκείνη τη στιγμή αγνοούσα την ύπαρξή του.
Λοιπόν, τότε γινόταν ένα event στο σχολείο κι εγώ ζωγράφιζα στον τοίχο ένα σχέδιο με ένα τροπικό νησί. Ήρθε δίπλα μου και μου ζήτησε ένα πινέλο. Αρχίσαμε να μιλάμε και στο τέλος ζήτησε το τηλέφωνό μου. Ένιωθα τέλεια εκείνη την στιγμή, δυστυχώς.
Αργότερα, έλαβα ένα μήνυμα που έλεγε ότι του άρεσε η συζήτησή μας και περασε πολύ ωραία, ενώ μου ζήτησε να πάμε για φαγητό την επόμενη μέρα μετά το μάθημα. Τελικά συναντηθήκαμε, περάσαμε όμορφα. Και η βλακεία είναι ότι απέδιδα όλο αυτό το ταίριασμα στο ότι ήταν υπέροχος και όχι στο ίδιο DNA μας.
Ο καιρός περνούσε. Αρχίσαμε να βγαίνουμε όλο και πιο συχνά. Οι μέρες έγιναν βδομάδες, οι εβδομάδες μήνες. Περίπου στους 4 μήνες σχέσης ανοίξαμε την καρδιά μας και μιλήσαμε για τις προσωπικές μας ζωές. Από αυτή τη συζήτηση συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε και οι δύο βιολογικούς γονείς που δεν είχαμε γνωρίσει. Είχαμε υιοθετηθεί και οι δύο. Εκείνος, σε αντίθεση με άλλους, κατάλαβε τον πόνο μου.
Ο καιρός πέρασε. Αποφοιτήσαμε, γίναμε ζευγάρι, μπήκαμε στο πανεπιστήμιο. Εκείνα τα Χριστούγεννα θεώρησα ότι θα ήταν μία καλή ιδέα να πάρουμε ένα kit τεστ DNA για να βρούμε τις ρίζες μας. Ήταν κάτι που γενικά το είχαμε συζητήσει, αλλά ποτέ δεν είχαμε δώσει τη δέουσα σημασία. Εκείνος το άνοιξε ανήμερα των Χριστουγέννων με ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Θα ήμασταν επιτέλους σε θέση να βρούμε την γραμμή της καταγωγής μας και να μας λυθούν απορίες.
Η διαδικασία ήταν λίγο περίεργη στην αρχή. Χρειάτηκε να βρούμε κάποια μακρινά ξαδέλφια. Στη συνέχεια στραφήκαμε σε μία υπηρεσία που σε βοηθά να βρεις το γενεαλογικό σου δέντρο.
Ο δικός μας άνθρωπος που μας βοήθησε παρατήρησε κάτι περίεργο. Δεν ήξερε πώς να το πει. Τελικά είπε: Σαν να έχω βρει την ημερομηνία γέννησής σας”. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Και συνέχισε λέγοντας: “Φαίνεται σαν να έχετε έρθει από το ίδιο πρόσωπο”. Τρελάθηκα. Εγώ κι εκείνος; Το αγόρι μου; Από την ίδια μητέρα; ΟΧΙ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Δεν μπορούσε να ήταν αλήθεια. Αλλά ήταν.
Φανταστείτε να σας εξομολογείται το αγόρι σας ότι σας αγαπά και εσείς να του λέτε: ξέρεις, μπορεί να είμαι αδελφή σου. Και ήμουν, 100%. Αυτοί οι απαίσιοι βιολογικοί γονείς μας χώρισαν και μας εγκατέλειψαν. Είναι μεγάλο τραύμα. Θυμάμαι να με κοιτά αποσβολωμένος. “Τι σημαίνει είμαστε αδέλφια”; με ρώτησε. Δεν είχαμε ιδέα και τώρα έπρεπε να το πούμε στις θετές οικογένειές μας, στις οποίες κάναμε συχνά πλάκα ότι κάποια μέρα θα παντρευτούμε.
Τα πράγματα έγιναν αρκετά παράξενα μετά από αυτό. Αποφασίσαμε να μείνουμε λίγο μόνοι να αποδεχθούμε αυτήν την εξέλιξη. Μας πήρε δύο ολόκληρους μήνες χωρίς την παραμικρή επικοινωνία. Ακόμη προσπαθούμε. Είναι δύσκολο, αλλά αποφασίσαμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο.
Επισκεπτόμαστε ψυχολόγο από τότε. Θα το ξεπεράσουμε μαζί. Και είμαι χαρούμενη που είμαστε τουλάχιστον εδώ ο ένας για τον άλλον, που βρεθήκαμε έστω και με αυτόν τον αλλόκοτο τρόπο».
Διαβάσαμε την ιστορία στο Love What Matters