Αν βρισκόσασταν στο σούπερ μάρκετ με τα παιδιά σας και ξαφνικά ερχόταν μία άγνωστη, ηλικιωμένη γυναίκα από το πουθενά και σας έλεγε: «Μπορώ λίγο να τα αγκαλιάσω;», σίγουρα θα σας προκαλούσε έκπληξη. Μπορεί να τη λέγατε «περίεργη», «παρανοϊκή», σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν θα θεωρούσατε μία τέτοια αντίδραση φυσιολογική.
Η ιστορία της μαμάς blogger – Landra January και των διδύμων της, ίσως είναι μία διαφορετική περίπτωση, που μπορεί να μας βάλει σε σκέψεις.
«Ήμουν στο σούπερ μάρκετ με τα δίδυμα αγόρια μου και ψωνίζαμε. Μία ηλικιωμένη γυναίκα μάς πλησιάζει στον διάδρομο με τα δημητριακά. Αρχικά, ένιωσα να ενοχλούμαι λίγο, επειδή ήξερα την τυπική ερώτηση που μου κάνουν συνήθως για τα δίδυμά μου. Όταν είμαι έξω, συνήθως προγραμματίζω επιπλέον 20 λεπτά καθυστέρησης να επιστρέψω σπίτι, επειδή ακριβώς απαντώ σε ερωτήσεις και αυτό γίνεται συχνά.
Η γυναίκα με πλησίασε και κοντοστάθηκε. “Να μαστε πάλι” σκέφτηκα. Με ρώτησε κάποια τυπικά πράγματα, μού είπε πόσο γλυκά είναι τα παιδιά μου και συνέχισε να μιλά μαζί τους. Ήμουν λίγο ανήσυχη και έτοιμη να φύγω. Έστριψα προς τον διάδρομο για να φύγω, ελπίζοντας, ότι θα καταλάβει, όμως εκείνη έβαλε το χέρι της πάνω από το δικό μου που ήταν πάνω στο καρότσι.
“Ξέρω, ότι μπορεί να το μισείτε αυτό το πράγμα και σας ζητώ συγγνώμη που σας καθυστερώ. Βλέπετε, έχασα το μοναδικό μου εγγονάκι πέρυσι και παιδάκια στην ηλικία του βλέπω μόνο όταν ψωνίζω”, είπε η ηλικιωμένη γυναίκα.
Ξαφνικά, ο χρόνος έμοιαζε να μην έχει σημασία για μένα. “Λοιπόν, θα πάμε να διαλέξουμε ψάρια, θέλετε να έρθετε μαζί μας;”, της είπα. Τα μάτια της άστραψαν. “Θα το ήθελα πάρα πολύ”, απάντησε.
Περάσαμε μαζί σχεδόν ένα τέταρτο που τα έβλεπε να τρέχουν γύρω γύρω και να φωνάζουν “ψαράκιααα, ψαράκιααα“, όταν στο τέλος με κοίταξε και μου είπε: “Δεν έχετε ιδέα τι θα έδινα για να μπορέσω να ακούσω τον εγγονό μου να γελά για μία τελευταία φορά”.
Δεν είχα λόγια να της πω το οτιδήποτε. Μόνο έκατσα σιωπηλή, θρηνώντας μέσα μου για εκέινη.
“Μπορώ να αγκαλιάσω τα αγοράκια σας;”, μου είπε. Της έγνεψα ναι. ¨Σας ευχαριστώ που μου δώσατε ένα κομμάτι από το χρόνο σας. Ξέρω ότι έχετε να κάνετε τόσα πολλά”, μου είπε.
“Όχι, πραγματικά είναι μεγάλη μου χαρά”, απάντησα. Έσκυψε να αγκαλιάσει το ένα από τα δύο παιδιά, το λιγότερο ας το πούμε δεκτικό, κι εκείνο άπλωσε τα χεράκια του και της είπε “σ’ απαπώ” (σ’ αγαπώ). Μετά αγκάλιασε το δεύτερο παιδί μου και στη συνέχεια εμένα. “Σας αγαπώ και τους τρεις σας” μας είπε και έφυγε για να πληρώσει.
Ξέρετε τι είναι αυτό που αποκόμισα; Το πόσο γρήγορα άλλαξε η διάθεσή μου, όταν ένιωσα να συνδέομαι μαζί της και να μοιράζομαι τα συναισθήματά της. Και γενικά πώς μπορεί να νιώθει ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος που συμπεριφέρεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Με έκανε να αναρωτηθώ πόσο καλύτεροι θα ήμασταν όλοι μας, αν γνωρίζαμε τι μπορεί να περνά ο διπλανός μας. Για αυτό, μεγαλώστε καλούς ανθρώπους».
Πηγή: Love What Matters