Η κατάθλιψη [2] φαίνεται να είναι η ψυχική ασθένεια των ημερών. Πολλοί άνθρωποι την αντιμετωπίζουν, με ελάχιστους, δυστυχώς, να παραδέχονται το πρόβλημα και να μιλούν για αυτό.
Μία μαμά, η οποία μάχεται με τους δικούς της δαίμονες, γράφει πώς κατάφερε να νικήσει την δική της κατάθλιψη έστω και για μία ημέρα και πώς συνεχίζει να αγωνίζεται για να κερδίζει καθημερινά την ευτυχία της, με την ελπίδα να βοηθήσει περισσότερους ανθρώπους.
Διαβάστε το κείμενο με το δυνατό μήνυμά της
«Σήμερα πάλεψα. Πάλεψα για να κερδίσω πίσω την ευτυχία μου και την χαρά μου.
Μέρα με την ημέρα. Μήνα με τον μήνα έλαγα στον εαυτό μου ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Ότι θα είμαι πιο ήρεμη. Ότι θα έκανα περισσότερη υπομονή και έβρισκα ξανά τον έλεγχο.
Έπειτα λίγο λίγο, θα συνέβαινε όπως ανοιγοκλείνεις έναν διακόπτη. Το μαύρο σύννεφο γλιστρούσε μέσα μου και οι ομίχλη κυριαρχούσε. Έλεγα διαρκώς στον εαυτό μου ότι αυτό είναι φυσιολογικό, φταίει απλώς η μητρότητα και η κούραση. Τα άγχη της ζωής, αντιμετώπισέ τα. “Ήθελες να είσαι μαμά και εργαζόμενη. Απλώς αντιμετώπισέ τα”.
Ώσπου μια μέρα χτύπησα τοίχο!
Το συναισθηματικό τρενάκι είχε ξεκινήσει. Ήμουν εξαντλημένη. Νικημένη. Δεν μπορούσα να θυμηθώ την τελευταία φορά που γέλασα. Γέλασα πραγματικά. Ξέρετε, να γελάσω μέχρι να πονέσει η κοιλιά μου, μέχρι να μου κοπεί η ανάσα.
Δεν ήμουν έτσι πριν έναν χρόνο. Προσπαθούσα τόσο πολύ να βγω από όλο αυτό, αλλά δεν τα κατάφερνα. Με τραβούσε όλο και περισσότερο μέσα του. Έπεφτα πιο χαμηλά.
Δεν μπορούσα να βγω από αυτόν τον φαύλο κύκλο, επειδή ακριβώς αυτός ο κύκλος ήταν το πρόβλημα. Ναι, μπορεί να σκέφτεστε: “Αυτό δεν θα συμβεί ποτέ σε εμένα. Εγώ είμαι δυνατή. Μπορώ να το νικήσω”. Πιστέψτε με δεν είναι έτσι. Ημουν και εγώ μία από εσάς.
Υπάρχει, όμως, πάντα κάτι: Άγχος, κατάθλιψη, επιλόχεια κατάθλιψη, στρες, εμμηνόπαυση, έμμηνος ρήση, σεξουαλική ζωή, υγεία – ό,τι κι αν είναι δεν ενδιαφέρεται για το ποιος είσαι. Σε πλησιάζει και σε κυριεύει.
Δεν θέλουμε να μιλάμε για αυτό, επειδή μας κάνει να φαινόμαστε αδύναμες. Δεν ζητάμε βοήθεια, επειδή συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε ότι είμαστε δυνατές.
Μου πήρε πολύ καιρό για να περάσω την πόρτα του ψυχολόγου και να πω: “Δεν μπορώ να το κάνω άλλο πια. Χρειάζομαι βοήθεια”. Λέγοντας αυτές τις λέξεις, πάγωσα. Ένα βάρος έφυγε από τους ώμους μου. Κατάλαβα ότι δεν ήμουν μόνη, υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που υποφέρουν από ό,τι και εγώ.
Ίσως τώρα υποφέρετε από στρες, επιλόχεια κατάθλιψη, προεμμηνοριακό σύνδρομο. Ό,τι κι αν είναι σας βλέπω, σας πιστεύω, σας καταλαβαίνω. Πιστέψτε με, το κάνω.
Δεν χρειάζεται να είστε μόνες. Δεν χρειάζεται να κρύβεστε. Τηλεφωνήστε στον γιατρό σας, βγείτε μια βόλτα, μιλήστε. Κάντε ό,τι πρέπει να κάνετε.
Εσείς έχετε τον έλεγχο. Παλέψτε. Αντισταθείτε. Προστατεύστε την ευτυχία σας με όποιο μέσον έχετε. Σήμερα εγώ το έκανα και ένιωσα πάρα πολύ καλά»