Πόσο σχετικός είναι ο χρόνος για ένα παιδί, ειδικά, όταν μεγαλώνουν χωρίς τον έναν από τους δύο γονείς; [2]
Μία εξομολόγηση ενός 15χρονου παιδιού [3], έπειτα από την επίσκεψη του μπαμπά του χρόνια μετά, αποτυπώνει την κρυμμένη λαχτάρα του να ξαναγίνουν – έστω- φίλοι οι γονείς του.
«Σήμερα ο μπαμπάς [4] ήρθε από το σπίτι. Το σπίτι μου είναι διώροφο με μεγάλο κήπο. Τι κήπο δηλαδή… τσιμέντο έχει κάτω, αλλά εγώ μια χαρά παίζω μπασκετάκι!
Στον επάνω όροφο μένει ο παππούς με τη γιαγιά. Κάτω μένω εγώ, μαζί με τη μαμά μου και το μικρότερο αδερφό μου. Σήμερα όμως ήταν μια διαφορετική μέρα! Ήπια καφέ μαζί με το μπαμπά στην τσιμεντένια αυλή μου!
Οι γονείς μου έχουν χωρίσει πολλά χρόνια. Θυμάμαι πολύ έντονους καβγάδες, βρισιές και αντικείμενα να σπάνε. Ο αδερφός μου ευτυχώς δεν έχει τέτοιες εικόνες, γιατί ήταν πολύ μικρός, όταν ο μπαμπάς έφυγε.
Όσο ο καιρός του χωρισμού τους περνούσε, οι γονείς μου δεν είχαν καθόλου καλή επαφή. Η μαμά μας άφηνε στην εξώπορτα και μπαίναμε στο αυτοκίνητο του μπαμπά, χωρίς οι δυο τους να ανταλλάσσουν ούτε βλέμμα. Στο τηλέφωνο βριζόντουσαν για τα πιο απλά πράγματα και ο ένας κατηγορούσε τον άλλον πίσω από την πλάτη του.
Σήμερα ο μπαμπάς για πρώτη φορά μετά από εκατομμύρια χρόνια, ήρθε πάλι στο σπίτι μας! Ή τελοσπάντων στο σπίτι μου…
Η μαμά του έφτιαξε ένα περιποιημένο καφεδάκι και μας πρόσφερε σπιτικά, πασχαλινά κουλούρια. Όσο εγώ καθόμουνα έξω μαζί του, η μαμά ήταν στην κουζίνα και έκανε τα δικά της. Είπαμε τα «αντρικά» μας, όσο ο αδερφός μου πηγαινοερχόταν και έλεγε κι αυτός τις βλακείες του.
Ο μπαμπάς έκατσε τουλάχιστον για δυο ώρες. Ήταν από εκείνα τα δίωρα, που μάλλον δε θα ξεχάσω… Όχι γιατί κάναμε ή είπαμε κάτι διαφορετικό μεταξύ μας. Αλλά γιατί επιτέλους κατάφερε να ανταλλάξει μια ανθρώπινη ματιά με τη μαμά μου και να πουν και μια απευθείας καλημέρα!
Ξέρω ότι οι γονείς μου δε θα τα ξαναβρούν ποτέ. Και σύμφωνα με τις εικόνες που θυμάμαι, δε θα ήθελα κι όλας! Αλλά ακόμα κι αν δε ξαναγίνουν ποτέ ζευγάρι, που ξέρεις; Μπορεί κάποτε να καταφέρουν να γίνουν φίλοι!»
Γιάννης, 15 ετών
Free Mind [5]