«Μία ωτίτιδα που έγινε καρκίνος. 8 μέρες άντεξε το κοριτσάκι μου»

«Μία ωτίτιδα που έγινε καρκίνος. 8 μέρες άντεξε το κοριτσάκι μου»

«330 μέρες. Τόσες ήταν οι ημέρες που είχαμε μαζί μας το κοριτσάκι μας. Μέσα σε μόλις 8 μέρες από τη διάγνωσή της, έφυγε. Τόσο γρήγορα εξαπλώθηκε ο όγκος στον οργανισμό της.

Η μικρή Αμίλια γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 2016, δύο εβδομάδες πρόωρα. Ήρθε σε αυτόν τον κόσμο τόσο γλυκιά, με σκούρα μαλλάκια και γαλάζια μάτια. Θεωρήσαμε ότι παρά το μικροσκοπικό της σωματάκι, θα ήταν υγιής. Δεν γνωρίζαμε όμως τι κρυβόταν μέσα της και ότι αυτό θα την έπαιρνε μακριά μας.

Η Μίλι ήταν η σκιά μου. Συνεχώς ήταν κολλημένη πάνω μου. Όσο την έβλεπα να μεγαλώνει γέμιζε ο κόσμος μου χαμόγελο. Μου κρατούσε το δάχτυλο με το μικρό της χεράκι και ήταν ένα πραγματικά χαρούμενο μωρό.

Τον επόμενο Μάιο από τη γέννησή της, ο άντρας μου που είναι στρατιωτικός, ετοιμαζόταν για μία ακόμη μετάθεση. Θα πηγαίναμε στην Καλιφόρνια. Έπειτα από 9 μήνες που οι εξετάσεις της μικρής μας ήταν εντάξει, θεωρήσαμε ότι όλα πήγαιναν καλά με την υγεία της. Ωστόσο, λίγο πριν φύγουμε, μάθαμε ότι είχε μία ωτίτιδα, η οποία είναι συχνή στα μωρά και δεν μας προκάλεσε ανησυχία. Η μικρή μας ομως άρχισε να νιώθει περισσότερες ενοχλήσεις, ο πυρετός της ανέβαινε και έπεφτε συνεχώς, δεν ήθελε να φάει ή να πιει και γενικότερα δεν ήταν ο εαυτός της.

Δεν υποχωρούσε η ωτίτιδα

Μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην αντέχει τίποτα, παρά μόνον την αγκαλιά μου. Μου τραβούσε τη μπλούζα, χωνόταν στο στήθος μου και κοιμόταν. Γνωρίζοντας, ότι αυτό δεν ήταν απολύτως φυσιολογικό την πήγα στα επείγοντα. Μετά την πρώτη εξέταση, ο γιατρός μας είπε ότι η ωτίτιδα δεν είχε υποχωρήσει, αλλά είχε κάνει μία μεγαλύτερη μόλυνση. Μας έδωσαν άλλον έναν γύρο αντιβιοτικών.

Ακολουθήσαμε κατά γράμμα τη συνταγή του γιατρού και προσπαθούσαμε να την κάνουμε να φάει, να πιει, να παίξει. Άρχισε λιγάκι να θυμίζει πάλι εκείνο το χαρούμενο παιδί, δίνοντάς μας την ελπίδα, ότι συνέρχεται.

Είχε καρκίνο

Καθώς συνεχίζαμε το ταξίδι από τη Βιρτζίνια προς την Καλιφόρνια, η Αμίλια χειροτέρευε. Ο πυρετός δεν μπορούσε να πέσει και ήθελε μόνο να κοιμάται. Αμέσως την πήγαμε στο πλησιέστερο νοσοκομείο και μας είπαν, ότι όχι μόνο είχε ωτίτιδα, αλλά και πνευμονία. Οι γιατροί μας έγραψαν νέα συνταγή αντιβιώσεων και χρειαζόταν ενυδάτωση.

Μετά από μερικές μέρες που ακολουθήσαμε αυτήν την αγωγή έδειχνε να βελτιώνεται. Αλλά για λίγο, καθώς ο πυρετός επέστρεψε. Την πήγαμε στο νοσοκομείο, της έγιναν εξετάσεις, ακτινογραφίες, είχε αναιμία, ενώ η κοιλιά της είχε πρηστεί και πονούσε όταν την άγγιζε.

Οι ακτινογραφίες δεν έδειξαν όγκο, αλλά το συκώτι της ήταν λιγάκι πρησμένο και μας έστειλαν σε έναν εξειδικευμένο γιατρό. Οι εξετάσεις έδειξαν, ότι η μικρή μας είχε καρκίνο και είχε εξαπλωθεί σε όλο της το σώμα. Πώς θα μπορούσα να χάσω το κοριτσάκι μου που μεγάλωνε μέσα στην κοιλιά μου; Πώς θα το άντεχα αυτό. Μιλήσαμε με τους γιατρούς και σύντομα μας πληροφόρησαν ότι ο καρκίνος ήταν πολύ ισχυρός. Είχε επηρεάσει όλα της τα όργανα. Οι ογκολόγοι πιστεύουν ότι το πιο πιθανό είναι ότι είχε αρχίσει να μεγαλώνει πριν γεννηθεί.

Υποβλήθηκε σε χημειοθεραπείες, μεταγγίσεις αίματος, αιμοκαθάρσεις. Δεν μπορούσαμε να την κρατήσουμε στα χέρια μας, αλλά της μιλούσαμε. Έβλεπα τα γαλάζια ματάκια της να δίνουν μάχη να με κοιτάξουν, όσο άκουγε τη φωνή μου. Ήταν η τελευταία φορά που τα είδα ανοιχτά.

Οι γιατροί είχαν κάνει τα πάντα για να τη σώσουν, αλλά δεν υπήρχε επιστροφή. Μας ρώτησαν, αν θα θέλαμε να δώσουμε κάποια από τα γερά οργανά της για να σωθεί κάποιο άλλο παιδί. Όμως, ο όγκος και οι χημειοθεραπείες τα είχαν σχεδόν καταστρέψει,

Στις 6 Ιουνίου 2017 η Αμίλια πέθανε… Ήταν μόνο 11 μηνών.

Διαβάστε επίσης:

Μαμάδες γέννησαν λάθος μωρά… έπειτα από μπέρδεμα στην κλινική της εξωσωματικής!

«Θα γίνεις καλά μάμα»: Η συγκινητική μάχη της Μαρίας με τη λευχαιμία

Δεν άντεξε ο νεαρός Νικόλας – Τον νίκησε ο όγκος στον εγκέφαλο