«Κι αν το μόνο που θέλω είναι μια απλή ζωή, που είναι το κακό;»

ζωή

Στις μέρες μας οι περισσότεροι αναζητούν την τελειότητα. Κυνηγούν μια καθημερινότητα χωρίς λάθη, γεμάτη υλική ευχαρίστηση και συνεχή πόθο για την επίτευξη όλο και μεγαλύτερων στόχων.

Μοιάζει σαν να έχουμε ξεχάσει ότι, μερικές φορές, το πιο απλό είναι και το πιο καλό, το πιο υγιές, το πιο ήρεμο. Και παρά τις δυσκολίες και τις αναποδιές που περάσαμε, αρκετοί συνεχίζουμε να μην κατανοούμε ότι χρειάζεται να σταματήσουμε να τρέχουμε πίσω από την τελειότητα και να αποδεχτούμε πως δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα και σωστά και γρήγορα!

Η Krista O ‘Reilly Davi-Digui, μια ολιστική coacher για καλύτερη ζωή, προσπαθεί να απενοχοποιήσει την απόφασή της να ζήσει σε πιο χαλαρούς ρυθμούς και να αγκαλιάσει τη ζωή σε μια πιο… χαλαρή διάσταση.

«Κι αν το μόνο που θέλω είναι μια απλή, ήρεμη και αργή ζωή; Κι αν είμαι περισσότερο χαρούμενη στο σημείο που η ζει η ηρεμία, δηλαδή στη μέση; Κι αν είμαι απλή και μέτρια και το αποδεχτώ, πειράζει;

Ο κόσμος είναι ένα τόσο θορυβώδες μέρος. Φασαρία, φωνές που μου κάνουν κηρύγματα και μου λένε να βελτιωθώ, να ορθοποδήσω, να δουλέψω, να συναγωνιστώ, να απαιτήσω και να κυνηγήσω περισσότερα. Για να έχω πιο πολλά, επειδή έτσι θα είμαι καλύτερα. “Θυσίασε τον ύπνο για τη δημιουργικότητα”. “Μόχθησε για την τελειότητα”. “Άφησε το αποτύπωμά σου στον κόσμο. Μεγαλούργησε ή μείνε στο σπίτι σου!”.

Διαβάστε ακόμη: «Προς τις μαμάδες πολύ μικρών παιδιών: Η επόμενη φάση στη ζωή σας θα είναι ακόμα καλύτερη!»

Αν δεν το έχω μέσα μου; Αν όλο αυτό το κυνήγι της τελειότητας με κουράζει, με εξουθενώνει ή με θλίβει; Μήπως δεν είμαι επαρκής;

Κι αν δεν γίνω ποτέ τίποτα περισσότερο από αδερφή, σύζυγός, μητέρα; Αυτοί οι  λίγοι κοντινοί μου άνθρωποι γνωρίζουν πως τους αγαπώ και πως και δεύτερη ευκαιρία να είχα, πάλι εκείνους θα επέλεγα. Δεν είναι αρκετό αυτό;

Αν δεν χτίσω ποτέ ένα ορφανοτροφείο και στέλνω τσάντες γεμάτες απαραίτητα προϊόντα σε ανθρώπους και οικογένειες που τα χρειάζονται, υποστηρίζω και βοηθώ τα παιδιά ή δίνω δώρα στον κόσμο, δεν είναι αρκετό;

Το μεγαλύτερο δεν είναι πάντα το καλύτερο

Και τι πειράζει αν δεν θέλω να φτιάξω την τεράστια δική μου επιχείρηση ή να γράψω ένα βιβλίο ή να κάνω ομιλίες μπροστά σε χιλιάδες κόσμου; Αλλά θέλω να γράφω, επειδή έχω κάτι να πω και να επενδύω συναισθηματικά σε μια μικρή κοινότητα γυναικών, για τις οποίες νοιάζομαι και τις οποίες ενθαρρύνω ώστε να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Γιατί το μεγαλύτερο δεν είναι πάντα το καλύτερο και το διαπροσωπικό για μένα μετράει. Είναι αρκετό.

Τι κι αν απλώς αποδεχτώ το μέτριο σώμα μου, το οποίο δεν είναι ούτε πολύ γυμνασμένο ούτε πολύ αδύνατο. Βρίσκεται στη μέση. Και το αγκαλιάσω χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψω δεκάδες ώρες στη γυμναστική για να αποκτήσω κοιλιακούς πέτρα και γυμνασμένα πόδια. Τι κι αν συμφιλιωθώ με αυτό και αποφασίσω ότι όταν η ώρα έρθει και αποχαιρετίσω αυτόν τον κόσμο δεν θα μετανιώσω που ήμουν εγώ;

Τι κι αν είμαι μια μέτρια διαχειρίστρια ενός σπιτιού το οποίο σπανίως ξεσκονίζω και κυρίως το διατηρώ σε τάξη, κάποιες φορές μαγειρεύω λαχταριστό, “μαμαδίστικο” φαγητό, κάποιες άλλες παραγγέλνω πίτσα και αρκετά συχνά φρικάρω με το πόσο ακατάστατες μπορεί να είναι ορισμένες γωνιές στο σπίτι μου;

Τι κι αν είμαι μια γυναίκα που λατρεύει το πρόγραμμα και σχεδιάζει την παραμικρή της κίνηση, αλλά στη συνέχεια “σπάει” η ίδια τους κανόνες της; Που δεν με ενδιαφέρει η εξεζητημένη διακόσμηση και αισθητική; Που το σπίτι μου είναι ταπεινό, αλλά ασφαλές;

Τι πειράζει που δεν είμαι κομμάτι αυτής της κοινωνίας που κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα που δεν μπορώ να ακολουθήσω; Μολονότι βλέπω τόσους άλλους να διαθέτουν απεριόριστη ενέργεια, ξέρω πως χρειάζομαι χρόνο με τον εαυτό μου, ξεκούραση και χαλαρό πρόγραμμα ώστε να παραμείνω υγιής. Είμαι ανεπαρκής;

Τι πειράζει αν είμαι πολύ θρησκευόμενο άτομο για κάποιος και λιγότερο για άλλους; Είμαι πρόθυμη να ακούσω, να συζητήσω, να έχω αυθεντικές σχέσεις. Σε αυτό πιστεύω και διατηρώ πάντα τις αμφιβολίες μου για όλα, ενώ έχω και πολλές ανασφάλειες.

Όλα αυτά θα έπρεπε να είναι αρκετά.

Τι κι αν είμαι μια μέτρια μαμά

Τι κι αν είμαι παντρεμένη εδώ και 20 χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο, τον οποίο τώρα αγαπώ πιο πολύ από ποτέ, αλλά δεν είχαμε ποτέ μια παραμυθένια ιστορία να διηγηθούμε;

Τι κι αν είμαι μια μητέρα που απολαμβάνει τα παιδιά της αλλά χρειάζεται και χρόνο για τον εαυτό της και μερικές φορές βάζει προτεραιότητα τις δικές της ανάγκες και αρνείται να παίξει μαζί τους, αλλά παρόλα αυτά τα αγκαλιάζει και τα ενθαρρύνει; Μια μέτρια μαμά που αρνείται να ζήσει με προσδοκίες τελειότητας δικές της ή των άλλων.

Διαβάστε ακόμη: Οι 4 φίλες που κάθε μαμά χρειάζεται στη ζωή της

Και τι πειράζει που αγκαλιάζω τους περιορισμούς μου και δεν τους αντιμάχομαι; Που έχω συμφιλιωθεί με τον εαυτό μου και τις ανάγκες μου και αναγνωρίζω το δικαίωμα σας να κάνετε το ίδιο; Αναγνωρίζω πως το μόνο που θέλω είναι μια περιορισμένη, αργή, απλή ζωή. Μια απλοϊκή ζωή. Μια όμορφη, ήσυχη, γλυκιά ζωή.

Νομίζω πως αυτό μου αρκεί».