Σε ένα μεγάλο ποσοστό οι σχέσεις νύφης – πεθεράς δεν είναι και οι καλύτερες. Τσακωμοί, επεμβάσεις στη ζωή του ζευγαριού, λόγια και πόσα άλλα ακόμη έχουν διηγηθεί πολλές γυναίκες για τα όσα έχουν βιώσει από τις πεθερές και αντίστροφα.
Μία μαμά – blogger έρχεται να διηγηθεί το ακριβώς αντίθετο. Ενώ θεωρούσε την πεθερά της ως έναν άνθρωπο που ήξερε τα πάντα, συνειδητοποίησε πως απλά τους αγαπούσε βαθιά.
«Είναι ένα δώρο από τον Θεό και όχι μία τυπική περιγραφή μιας πεθεράς. Με καλωσόρισε με τον πιο θερμό τρόπο στην οικογένειά της, από τότε που άρχισα να βγαίνω με τον άντρα μου.
Σχετικά άρθρα: «Η πεθερά μου άλλαξε το όνομα του παιδιού μου, ενώ εγώ ανάρρωνα από την καισαρική» [2]
Εκείνος ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας και φυσικά ήταν “το μωρό” της. Ποτέ δεν θα σκεφτόμουν ότι μία μητέρα θα έκανε τόσα για έναν 32χρονο (τότε). Ήξερε κάθε λεπτομέρεια που μπορείτε να φανταστείτε. Τώρα, ωστόσο, γνωρίζω ότι είναι μία εξαιρετική γυναίκα, αλλά αυτό που ήξερε τα πάντα με ενοχλούσε.
Με τον σύζυγό μου παντρευτήκαμε το 2009. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδιά, είχα τρεις αποβολές μέχρι να κάνω τελικά το πρώτο μας παιδί. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου είχα αρχίσει λίγο να φρικάρω. Είχε πάει να αγοράσει καθισματάκι αυτοκινήτου για να πηγαίνουμε βόλτες, μέχρι που το έγραψε και σε μαθήματα κολύμβησης. Είχε ήδη έτοιμες τσάντες με ρούχα που τις κρατούσε για το μωρό στο σπίτι της.
Αλλά αισθανόμουν, ότι είχα χάσει τον ρόλο της μητέρας για τον οποίο είχα δουλέψει τόσο πολύ. Όταν γεννήθηκε ο μικρός μου, τη θυμάμαι να τον κρατά στην αγκαλιά της και να τον φιλά στα μάγουλα. Ένιωσα μία μικρή ζήλεια προς στιγμήν. Οκτώ εβδομάδες αργότερα και έπειτα από δεκάδες τηλεφωνήματα, επισκέψεις και επιτήρησης, επέστρεψα στη δουλειά.
Τον κράτησε εκείνη και την πρώτη μέρα τον έκοψε κατά λάθος στο δαχτυλάκι ενώ τού έκοβε τα νύχια. Έγινα έξαλλη. Από τότε και μετά, μπορώ να πω ότι δεν ήμουν και πολύ χαρούμενη μαζί της. Ο καιρός περνούσε και εγώ συνέχιζα να είμαι ψυχρή και απόμακρη. Η μόνη μου προτεραιότητα ήταν η δεύτερη εγκυμοσύνη μου και μόλις γέννησα το δεύτερο παιδί μου άρχισα να βλέπω τα πράγματα λίγο διαφορετικά.
Δεν προερχόμουν από μία δεμένη οικογένεια. Ήμουν παιδί ενός άσχημα διαλυμένου γάμου (μεγάλη ιστορία κι αυτή). Η παιδική μου ηλικία ήταν σημαδεμένη από μίσος και θυμό. Εμαθα πώς να κρύβω τα συναισθήματα από μικρή ηλικία.
Βρήκα μία εκκλησία, όπου οι λειτουργίες του ιερέα με βοήθησαν να διαχειριστώ αυτά τα συναισθήματα. Πόσο ευλογημένη ήμουν να έχω μία πεθερά που είχε επενδύσει στις ζωές μας; Με βοηθούσε πολύ περισσότερο από όσο μου έβαζε τρικλοποδιές στη ζωή μου με τον σύζυγό μου, τα δύο μας παιδιά, το σκύλο μας, τη δουλειά και το σπίτι.
Σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας ήταν κοντά μας.
Η αγάπη που έδειχνε στα παιδιά μου με τα βοήθησε με πολύ στις ψυχούλες τους. Δεν φτάνουν ούτε όλα τα λεφτά του κόσμου ή τα άστρα του ουρανού για να της το ξεπληρώσω. Η πεθερά μου είναι απλά θεά. Μου έδειξε τόση αγάπη, ενώ έπλεα στην νέα μου ζωή ως νέα μαμά.
Όταν αντιδρούσα με θυμό, εκείνη πάντα με έλουζε με αγάπη. Τώρα ξέρω ότι ήταν μία ανιδιοτελής μητρική αγάπη. Συνειδητοποίησα ότι δεν ζήλευα την πεθερά μου, αλλά ότι αγαπούσα τόσο βαθιά όσο εκείνη. Τώρα είμαι καλύτερη μητέρα χάρη στο δικό της παράδειγμα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Θεός την έστειλε σε μένα για αυτόν τον μοναδικό λόγο.
Χάρη στην πεθερά μου έμαθα πώς είναι να είσαι μητέρα».
Πηγή: Her View From Home