Τον γύρο του κυπριακού διαδικτύου κάνει από εχθές η είδηση που θέλει 2 ανήλικους να επιτίθενται σε συνομίληκό τους με σφυρί, [2] όπως είχαν δει σε διαδικτυακό παιχνίδι το οποίο έπαιζαν.
Τα δύο παιδιά εξετάστηκαν από παιδοψυχίατρο, ο οποίος έκρινε πως χρήζουν νοσηλείας. [3] Μάλιστα, έγινε γνωστό πως αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που προσπάθησαν να λύσουν βίαια τις διαφορές τους.
Με αφορμή το εν λόγω περιστατικό συνομιλήσαμε με την ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια, κα. Μύρια Μουρίδου-Μαραγκού [4], η οποία ξεκαθάρισε ότι σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να στοχοποιήσουμε τα δύο παιδιά για ό,τι συνέβη.
“Οι καταστάσεις που ζούμε είναι πρωτόγνωρες. Πλέον, μοιάζει πως τα παιδιά ως μόνη διέξοδο έχουν την οθόνη, πράγμα το οποίο δεν ισχύει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ανώφελο και δεν θα ήταν καθόλου χρήσιμο να στοχοποιήσουμε τους ανήλικους για την πράξη τους. Αυτό δεν θα αποτελούσε λύση. Πρέπει τώρα να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της ψυχολογίας και της υγείας τους, ώστε να αποφευχθούν αργότερα τα χειρότερα”.
Εθισμός στην οθόνη και επιρροές από τα παιχνίδια
«Τα παιδιά σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Κύπρο, φαίνεται πως έχουν αρχίσει να “εθίζονται” στην οθόνη είτε μιλάμε για κινητό είτε για tablet είτε για υπολογιστή. Πολλά από τα παιχνίδια που παίζουν περιέχουν βία.
Έχει αποδειχθεί με επιστημονικές έρευνες ότι αρκετοί είναι οι έφηβοι που επηρεάζονται από τις εικόνες που παρακολουθούν, ειδικά αν παίζουν πολλές ώρες, και δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν την πραγματικότητα από το περιβάλλον του παιχνιδιού.
Η γρήγορη εναλλαγή των εικόνων, οι αληθοφανείς ήχοι, τα περιβάλλοντα που θυμίζουν κατά πολύ τα πραγματικά, αλλά και οι on line συνδέσεις με τους συμπαίκτες, υπάρχει πιθανότητα να μπερδέψουν ένα παιδί, ειδικά αν αυτό βρίσκεται στην ευάλωτη ηλικία της εφηβείας.
Γι’ αυτό και οι εταιρείες συνοδεύουν τα προϊόντα τους με όρους χρήσεις, στους οποίους αναφέρεται ξεκάθαρα το όριο ηλικίας. Δεν είναι όλα τα παιχνίδια για όλες τις ηλικίες και δεν σημαίνει ότι επειδή το παιχνίδι εξελίσσεται πίσω από μια οθόνη το παιδί δεν επηρεάζεται. Σίγουρα, ορισμένα παιδιά επηρεάζονται λιγότερο, αλλά υπάρχουν και εκείνα που είναι πιο επιρρεπή. Δεν πρέπει να εστιάζουμε στο παιχνίδι, αλλά στο πώς και το πόσο ένα παιδί ασχολείται με αυτά».
Τα όρια που θέτουν οι γονείς παίζουν καίριο ρόλο στην πρόληψη επιθετικών συμπεριφορών
«Οι γονείς είναι εκείνοι που πρέπει να συγκρατήσουν το παιδί και να θέσουν όρια στη χρήση της οθόνης [5]. Ο έλεγχός τους είναι σημαντικός. Πρέπει να βρίσκονται κοντά στο παιδί και να ξέρουν κάθε στιγμή τι παίζει ή τι βλέπει στο διαδίκτυο. Αναγνωρίζω ότι την τελευταία χρονιά αυτό έχει καταστεί κατά πολύ δυσκολότερο, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι ανησυχούμε για τις δουλειές μας, την επιβίωσή μας, την καθημερινότητά μας. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά να χρησιμοποιούν άκριτα το διαδίκτυο και τις οθόνες.
Για να μην γίνει το παιχνίδι εξάρτηση, πρέπει το μυαλό του παιδιού να “φεύγει” από αυτό. Ευτυχώς, δεν έχουν σταματήσει τα πάντα. Μπορεί το παιδί να βγαίνει για λίγο έξω από το σπίτι, για έναν περίπατο ή μια βόλτα με το ποδήλατο. Παράλληλα, οι γονείς πρέπει να αφιερώνουν χρόνο καθημερινά στα παιδιά τους, να κάνουν δραστηριότητες ή να τους αναθέτουν μικρές δουλειές στο σπίτι. Μπορούν για παράδειγμα, να φτιάξουν ένα πρόγραμμα και να το αναρτήσουν σε εμφανές σημείο, έτσι ώστε όλοι να γνωρίζουν τις αρμοδιότητές τους.
Αν δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι, υπάρχουν και πάλι πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν, όπως να ακούσουν μουσική, να διαβάσουν ένα βιβλίο, να παίξουν επιτραπέζια, να δημιουργήσουν κάτι μαζί με τους γονείς, να μαγειρέψουν.
Σημαντικός είναι επίσης και ο προσωπικός χρόνος του κάθε ατόμου. Μέσα στο πρόγραμμα που θα φτιάξουν οι γονείς, λοιπόν, πρέπει να συμπεριλάβουν και τα 10 λεπτά προσωπικού χρόνου που χρειαζόμαστε όλοι μας καθημερινά. Τότε, τα παιδιά και οι ενήλικες θα μπορούν να μείνουν στον χώρο τους και να ασχοληθούν μόνο με τον εαυτό τους. Να σκεφτούν, να θέσουν νέους στόχους, να ονειρευτούν.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι τα παιδιά έχουν βγει από την ηρεμία τους τον τελευταίο χρόνο. Όπως και εμείς, έτσι και εκείνα νιώθουν άγχος, πίεση, φόβο. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο ο γονιός να θέσει όρια [6] και πρόγραμμα. Να συζητά με το παιδί του και να είναι ενήμερος για όσα του συμβαίνουν».