Μπορεί η ιστορία της Τζένη Λέικ, να συνέβη αρκετά χρόνια πριν, αυτό όμως δεν την κάνει λιγότερο σημαντική. Το μήνυμά της παραμένει επίκαιρο και διαχρονικό: Τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει την αγάπη της μάνας [2] – ούτε ο θάνατος!
Η Τζένη Λέικ (Jenni Lake) ήταν 17 ετών όταν έμεινε έγκυος στο πρώτο της παιδί. Και ακριβώς έναν μήνα πριν κλείσει τα 18 της χρόνια, έφυγε από τη ζωή.
Διαγνώστηκε με καρκίνο λίγο πριν μάθει για την εγκυμοσύνη της, αλλά αυτό δεν την σταμάτησε από το να τη συνεχίσει.
Είχε χτυπηθεί από καρκίνο στον εγκέφαλο και την σπονδυλική της στήλη.
Όταν οι γιατροί της είπαν ότι η χημειοθεραπεία ήταν η μόνη λύση, τους ρώτησε για τις παρενέργειες στο μωρό. Και εκείνοι της είπαν ότι θα είναι μεγάλες. Μπορεί και ανεπανόρθωτες.
Διαβάστε επίσης: «Ενός λεπτού σιγή για τη μάνα στην ογκολογική μονάδα που αντί για τον χτύπο του ρολογιού μετράει ανάσες του παιδιού της» [3]
Δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. “Μπορεί εγώ να μην τα καταφέρω”, είπε στους γονείς της, “αλλά θέλω το μωρό μου να γεννηθεί υγιές.”
Προς το τέλος και ενώ η Τζένη έμπαινε στις μέρες της, έγινε η εισαγωγή της στο νοσοκομείο. Στις 09/11/2011 γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι.
Οι δυνάμεις της πλέον την είχαν εγκαταλείψει. Άφησε την τελευταία της πνοή 12 ημέρες αργότερα. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι ζήτησε από τη νοσοκόμα να σκύψει προς το μέρος της. Και της ψιθύρισε στ’ αυτί:
“Εγώ το χρέος μου το έκανα. Νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Το παιδί μου θα έχει την καλύτερη τύχη”, και ξεψύχησε.