Η ονυχοφαγία θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικά του αγχώδους παιδιού. Μπορεί πράγματι, να εμφανίζεται ως μέρος κάποιας συναισθηματικής διαταραχής αλλά δεν συνεπάγεται απαραίτητα σοβαρές επιπτώσεις.
Σε μια έρευνα με 4.587 μαθητές στο Σικάγο διαπιστώθηκε ότι τα δύο τρίτα μιας ομάδας αγοριών από 8 ως 11 χρονών έτρωγαν τα νύχια τους. Η αναλογία για τα κορίτσια ήταν λίγο μικρότερη. Υπάρχουν επίσης μελέτες σε τυχαία δείγματα στη Βρετανία που δείχνουν υψηλά ποσοστά ονυχοφαγίας. Σε ένα δείγμα 239 παιδιών νηπιαγωγείουδιαπιστώθηκε ότι κάθε παιδί παρουσίαζε (σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του δασκάλου) δύο ή περισσότερα συμπτώματα – «συνήθειες» εσωτερικής έντασης. Ο μέσος όρος ξεπερνά τα τρία συμπτώματα για κάθε παιδί.
Οι ψυχολόγοι Lapouse και Mont σε μια μελέτη τους με ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα 482 φυσιολογικών παιδιών (που δεν είχαν δηλαδή δοσοληψίες με ψυχολόγους – ψυχιάτρους) ηλικίας 6 ως 12 ετών διαπίστωσαν υψηλό ποσοστό προβλημάτων έντασης. Η συχνότητα για κάποια από τα προβλήματα αυτά ήταν: 43% ανησυχίες και φόβοι, 17% ενούρηση, 28% νυχτερινοί εφιάλτες, 20% ανορεξία, 16% βουλιμία, 11% ξεσπάσματα οργής τουλάχιστον μια φορά την ημέρα (ενώ στα ξεσπάσματα οργής μια φορά το μην το ποσοστό εκτοξεύεται στα 80%), 49% υπερκινητικότητα, 30% υπερδιέγερση, 4% τραυλισμός, 12% κάποιο τικ, 27% ονυχοφαγία (2% συνεχώς), 11% πιπίλισμα – μάσημα χειλιών ή δάγκωμα τοιχώματος στόματος κ.ο.κ