Αυτές τις ημέρες μπορεί αρκετοί από εμάς να δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε το καλό και το θετικό σε ολο αυτό που ζούμε.
Οι αγαπημένοι μας που είναι μακριά, οι ατελείωτες ουρές στα καταστήματα, το συνεχές πλύσιμο των χεριών, οι καθημερινές αναφορές σε θανάτους, τα μαθήματα από το σπίτι, τα δάκρυα, τα νεύρα, η ένταση, δεν κάνουν ευκολότερη την κατάσταση.
Για εκείνους που δεν μπορούν εύκολα να δουν τα θετικά, μία μητέρα μοιράστηκε την ιστορία του γιου της, ο οποίος ανακάλυψε κάτι όμορφο –για εκείνον- σε όλο αυτό που μας συμβαίνει.
«Έχω 3 παιδιά. Εχθές, ετοίμαζα πρωινό για τα παιδιά μου όταν ο μεγάλος μου, 7 ετών, ήρθε με αγκάλιασε και ζήτησε να μου εκμυστηρευτεί κάτι.
Δεν συνηθίζει να “ανοίγεται” και μου έκανε εντύπωση η πρότασή του. Άφησα τη μαγειρική και κάθισα να τον ακούσω με προσοχή.
Με αγκάλιασε σφιχτά και ξεκίνησε να μου λέει πόσο ευτυχισμένος ένιωθε που ήταν στο σπίτι μαζί μας. Παραξενεύτηκα, γιατί τις προηγούμενες ημέρες μου έλεγε ότι του λείπει η δασκάλα του και οι φίλοι του.
Τον ρώτησα, λοιπόν, τι ήταν αυτό που του άρεσε τόσο πολύ από την παραμονή του στο σπίτι.
Και η απάντηση που πήρα ήταν αυτή που περίμενα: “Μαμά, δεν θέλω να ξανανοίξει το σχολείο. Δεν θέλω να ξαναδώ εκείνα τα παιδιά που με πειράζουν”.
Βούρκωσα. Αντιμετωπίζαμε αυτή την κατάσταση τους τελευταίους 2 μήνες. Μιλήσαμε στους δασκάλους του παιδιού, το σχολείο μίλησε στους γονείς του, αλλά τίποτα δεν ήταν αρκετό.
Το παιδί μου με αγκάλιασε σφιχτά και πάλι και μου είπε: “Μαμά νιώθω πολύ ασφαλής μαζί σου στο σπίτι”. Η καρδιά μου ράγισε.
Αυτή ήταν η δική μου “γλυκόπικρη” καλή στιγμή. Το παιδί μου να βλέπει το θετικό και να νιώθει ασφάλεια στο σπίτι του.
Μπορεί να μην είναι η πιο αισιόδοξη κατάσταση, αλλά χαίρομαι που το παιδί μου νιώθει ασφαλές ξανά. Χαίρομαι που είναι ήρεμο. Χαίρομαι που μου μίλησε και νιώθει ότι τον αγαπούν, γιατί αυτό διδάσκουμε στο σπίτι μας: την αγάπη και την ευγένια.
Και σας παρακαλώ, όταν επιστρέψουμε στο σχολείο την επόμενη χρονιά, ας έχουμε αλλάξει. Ας είμαστε, πια, ευγενικοί…».