«Εσείς μαζεύετε τα κομμάτια μας»: Το συγκινητικό μήνυμα μίας μαμάς στους μπαμπάδες παιδιών με αναπηρίες

Γράφει η μαμά – blogger Amanda Burritt

«Στους μπαμπάδες παιδιών με αναπηρίες,

Όταν πρέπει να παίξεται το χαρτί ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες, η ζωή σας αλλάζει άμεσα. Αυτή η χαρά του να αποκτάς ένα παιδί μετατρέπεται σε φόβο για το άγνωστο. Φόβο, φόβους. Αν και το παιδί σας είναι ευλογία, δεν μπορείτε παρά να στεναχωριέστε για τη ζωή που πιστεύεται ότι θα είχαν και οι άνθρωποι που θα γίνονταν.

Έχοντας ένα παιδί με ειδικές ανάγκες δεν είναι ένα φορτίο και στην πραγματικότητα σας κάνει να αντιλαμβάνεστε το τι είναι σημαντικό σε αυτό τον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα και δύσκολο. Είναι δύσκολο και σωματικά και ψυχικά. Έχει προκλήσεις πολύ περισσότερες από οτιδήποτε άλλο. Σας αναγκάζει να είστε δυνατοί, ενώ σας ωθεί να δίνετε τον καλύτερό σας εαυτό για την οικογένειά σας, εστιάζοντας στο μέλλον και αφήνοντας πίσω το παρελθόν.

Είναι εξουθενωτικό, αλλά έχει αντίτιμο. Όχι μόνο είναι δύσκολο για εσάς ως άτομο, αλλά και στις σχέσεις. Γενικότερα, το να είσαι γονιός επιβαρύνει τη σχέση σας με τον σύντροφο, συνάμα, όμως, είστε στην ίδια ομάδα, όταν υπάρχει ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, την ώρα που περιμένετε μαζί αποτελέσματα εξετάσεων, θεραπείες, διαγνώσεις. Αγωνίζεστε μαζί για την ευτυχία του παιδιού σας.

Ως μητέρα ενός τέτοιου παιδιού, συχνά διαβάζω ιστορίες για τη ζωή τους με παιδιά σαν το δικό μου, σπάνια όμως βλέπω την πλευρά του πατέρα. Έτσι λοιπόν, αυτό το κείμενο είναι για εσάς, αυτούς τους υπέροχους μπαμπάδες εκεί έξω και ιδιαιτέρως για τον αρραβωνιαστικό μου.

Η δύναμή σου είναι απεριόριστη. Είναι φορές που καταλαβαίνω ότι σιγά σιγά διαλύεσαι, αλλά εξακολουθείτε να μας δίνεις τα πάντα, όσο δύσκολο κι αν είναι. Η ικανότητά σου να τα βγάζεις πέρα μέσα στη μέρα σας, αν εργάζεσαι ή αν παίζεις με τα παιδιά, με το ίδιο συναίσθημα όπως εμείς οι μαμάδες, είναι κάτι πέρα από αξιοθαύμαστη.

Πολλές φορές μου γράφεις μέσα στη μέρα για να δεις αν είμαστε οκ κι αυτό με κάνει να συνειδητοποιώ, πως ακόμη κι αν δεν είσαι σπίτι ποτέ δεν κάνεις «διάλειμμα».

Ο τρόπος που κοιτάς το παιδί μας και θέλεις να κλάψεις, αλλά είσαι εκεί με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο είναι τόσο σπαρακτικό και τόσο γλυκό ταυτόχρονα. Ο τρόπος που σε κοιτούν τα παιδιά μας σαν να είσαι όλος ο κόσμος τους με γεμίζει αγάπη. Ακούω τα γέλια σας κάθε βράδυ την ώρα του μπάνιου και είναι υπέροχο.

Βλέπω τη θλίψη στα μάτια σου, όταν βλέπεις άλλους γονείς να παίζουν με τα «φυσιολογικά» παιδιά τους, όμως δεν σταματάς να είσαι ο μπαμπάς που χρειάζερται. Συμπεριλαμβάνεις το παιδί μας σε όλα όσα κάνουν τα άλλα παιδιά της ηλικίας της, ακόμη και αν δεν μπορεί εξ ολοκλήρου να τα κάνει. Είσαι περήφανος που είσαι ο μπαμπάς της, ακόμη κι αν τα όνειρά σου να απολαμβάνετε μαζί ζεστή σοκολάτα σε ένα καφέ ή να τρέχετε μαζί στο πάρκο, σού ραγίζουν την καρδιά.

Η συμμετοχή σου σε αυτή τη νέα ζωή δεν είναι και πολύ ονειρεμένη. Ξυπνάς στη μέση της νύχτας μαζί μας για να μας βοηθήσεις, ενώ πρέπει να ξυπνήσεις σε λίγες ώρες για τη δουλειά σου. Πρέπει να δουλεύεις 10 ώρες την ημέρα και να γυρίζεις σπίτι για να φροντίσεις το παιδί μας κι εγώ να κάνω ένα διάλειμμα.

Έχεις κάνει το μπάνιο μία καθημερινότητα κάθε βράδυ, για να περνάτε ώρες μαζί. Τα σαββατοκύριακα ξυπνάς νωρίς, για να κοιμηθώ εγώ λίγο παραπάνω. Και όταν ξυπνάω, ο καφές είναι έτοιμος για να ξεκινήσω την ημέρα μου. Είσαι μαζί μου σε όλες τις τρελές μου ιδέες και όλα όσα θα ωφελήσουν το παιδί μας.

Το πιο σημαντικό είναι ότι μαζεύεις τα κομμάτια της καρδιάς μου, ακόμη κι αν η δική σου είναι το ίδιο κατακερματισμένη. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θα έκαναν χωρίς εσένα και θέλω να ξέρεις ότι όλα αυτά τα εκτιμώ. Στον δικό μου άνθρωπο, αλλά και σε όλους εσάς τους μπαμπάδες αντίστοιχα είστε πραγματικοί MVP»