«Τα παιδιά σας είνα πολύ ευγενικά απέναντι στο δικό μου. Ίσως θα μπορούσαν να σας διδάξουν κάποια πράγματα» γράφει στο γράμμα [2] της στον Guardian η μητέρα ενός αυτιστικού αγοριού απευθυνόμενη στους γονείς των συμμαθητών του γιου της.
Ένα γράμμα το οποίο αξίζει να διαβάσετε, καθώς μιλά στις καρδιές όλων των γονιών, των οποίων τα παιδιά μένουν στο περιθώριο είτε λόγω κάποιας σωματικής ή νοητικής δυσκολίες είτε επειδή είναι λιγότερο δυναμικά ή κοινωνικά.
«Σας βλέπω» τους γράφει. «Βλέπω πώς κοιτάζετε εμένα και το παιδί μου, αλλά εγώ είμαι εδώ μόνο για εκείνο…», συνεχίζει και τα γραφόμενά της μας βάζουν σε έντονες σκέψεις.
«Βλέπω τις ματιές σας στο προαύλιο το μεσημέρι. Ξέρω πολύ καλά ότι είμαι η μαμά του “άτακτου” παιδιού. Αντιλαμβάνομαι ότι ανησυχείτε για την πορεία των παιδιών σας όταν το δικό μου διακόπτει διαρκώς το μάθημα [3]. Ίσως να είστε και ένας από εκείνους που παραπονέθηκαν στον διευθυντή του σχολείου.
Κρατάω το κεφάλι μου κάτω και αναπνέω αργά. Πρέπει να βρω δύναμη για να χαιρετίσω το παιδί μου με χαμόγελο. Ελπίζω να μην έρθει πάλι η δασκάλα με μια λίστα παραπόνων μαζί της και να μπορέσουμε να φύγουμε για το σπίτι γρήγορα.
Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αν σας το είπαν: Ο γιος μου έχει αυτισμό [4] και αγωνίζεται κάθε μέρα για να ανταπεξέλθει σε μια γεμάτη φασαρία και πολύ απασχολημένη αίθουσα. Παλιότερα, γύριζε ανάποδα καρέκλες και θρανία προσπαθώντας να επικοινωνήσει το πόσο άβολα ένιωθε και η τάξη εκκενωνόταν. Μπορώ να καταλάβω ότι τα παιδιά σας τρομοκρατούνταν. Το παιδί μου φοβόταν επίσης – τόσο πολύ μάλιστα που έφτανε σε σημείο να μην μπορεί να ελέγξει τις πράξεις του.
Όταν ακούτε στις ειδήσεις και διαβάζετε στα νέα πως ο προϋπολογισμός για την ειδική εκπαίδευση μειώθηκε ή αυξήθηκε σε όλη την χώρα, νομίζετε ότι αυτό δεν σας επηρεάζει, κι όμως το κάνει. Χρειαστήκαμε πάνω από έναν χρόνο, με τη βοήθεια του σχολείου, να καταλήξουμε σε διάγνωση και να μπορέσουμε να βρούμε κάποια στήριξη. Μου είπαν ότι αυτό είναι αρκετά γρήγορο, αλλά το παιδί μου και εγώ δεν το εξελάβαμε έτσι. Χρειάστηκε να αφήσω τη δουλειά μου στο μεσοδιάστημα.
Τα παιδιά σας είναι πολύ ευγενικά απέναντι στο δικό μου. Πιστεύω θα μπορούσαν να σας διδάξουν ένα ή δύο πράγματα. Αν μιλούσατε λίγο μαζί του ή τον καλούσατε σε κάποιο πάρτι ή playdate, θα ανακαλύπτατε ότι μπορεί να συμπεριφερθεί ήρεμα και ευγενικά. Είναι επίσης, έξυπνος, αστείος, νοιάζεται για τους άλλους και έχει πολλά ενδιαφέροντα. Η ματιά του απέναντι στον κόσμο είναι πολύ διαφορετική από όσα έχουμε συνηθίζει. Είναι αναζωογονητική. Τα παιδιά σας το ξέρουν αυτό, ίσως σας το έχουν πει κιόλας.
Δεν έχω φυσικά μόνο εχθρούς. Μερικοί γονείς θα μιλήσουν μαζί μου, ενώ πέρα από τις πόρτες του σχολείου έχω συναντήσει γονείς άλλων παιδιών με αυτισμό. Είναι υποστηρικτικοί, συμπονετικοί, καινοτόμοι. Εκείνοι και τα παιδιά τους έχουν τόσα πολλά να προσφέρουν στον κόσμο και είμαι υπερήφανη για αυτή την μικρή “φυλή”.
Οπότε, εσείς μπορείτε να συνεχίσετε να με αγνοείτε… Εγώ είμαι εδώ μόνο για το παιδί [5] μου».
πηγή: guardian.com [6]