«Δυσκολότερο από το να βλέπεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν, είναι το να αποδεχθείς ότι φεύγουν από την αγκαλιά σου…»

Πολλοί γονείς δεν είναι έτοιμοι συναισθηματικά να αποδεχτούν ότι το παιδί τους μεγάλωσε, ότι για εκείνο η γνώμη των συνομήλικών του είναι εξίσου σημαντική με τη δική τους και ότι η ζωή του εκτός σπιτιού δεν μπορεί να είναι απόλυτα ελεγχόμενη. Όμως, αυτή είναι η αναμενόμενη πορεία για έναν έφηβο.

Η μαμά blogger Julie Scagell στο άρθρο που ακολουθεί μιλά για το πώς ένας γονιός διαχειρίζεται το γεγονός ότι πλέον το παιδί του μεγάλωσε, διανύει τα πρώτα στάδια της εφηβείας και η σχέση τους περνά σε μια νέα διάσταση καθώς το παιδί παύει να είναι εξαρτημένο από το γονιό και επιζητά να περνά περισσότερες ώρες με φίλους.

«Η κόρη μου αυτή την εβδομάδα έγινε 13 ετών.

Δεν μπορώ να πιστέψω πώς από τη μια στιγμή στην άλλη, το κοριτσάκι μου που σαν χθες το έσφιξα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου λίγο αφότου γεννήθηκε, σήμερα είναι μια έφηβη με πολύχρωμη τούφα -παρακαλώ – στα μαλλιά της.

Όταν ήταν μικρούλα, της αφιέρωσα όλο το χρόνο που χρειαζόταν για κάθε της κατόρθωμα – θεωρώντας ότι αποτελεί και δική μου ξεχωριστή στιγμή καθετί που πετύχαινε- τα πρώτα της βηματάκια, το πρώτο δοντάκι που «έπεσε», η πρώτη λέξη που ψέλλισε. Ήμουν δίπλα της σε κάθε αναπτυξιακό ορόσημο, σε κάθε της μικρή ή μεγάλη επιτυχία. Δεν σταμάτησα να μοιράζομαι τις χαρές που μου πρόσφερε απλόχερα με συγγενείς και  φίλους που έσπευδα να τους πω κάθε ευχάριστηση είδηση στην οποία πρωταγωνιστούσε.

Γιατί οι γονείς όταν τα παιδιά μας είναι μικρά, νιώθουμε θέλοντας και μη, ότι οι σημαντικές τους στιγμές είναι και δικές μας!

Κι όμως, φτάνει η στιγμή που πλέον συνειδητοποιεί ο γονιός ότι το παιδί είναι πια σε ηλικία που δεν χρειάζεται να είσαι διαρκώς δίπλα του και φυσικά ούτε και το παιδί επιθυμεί διαρκώς να νιώθει την παρουσία του γονιού σε κάθε του κίνηση.

Μια σημαντική μεταβολή που συνέβη τόσο γρήγορα και απότομα, χωρίς καν να έχεις το περιθώριο να την διαπραγματευτείς χωρίς να μπορείς να την μεταθέσεις για λίγο αργότερα.

Η 13χρονη κόρη μου, πλέον, προτιμά να περνά όσο ελεύθερο χρόνο έχει με την παρέα της. Προσπαθώ να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, να έρθω σε επαφή με τις φίλες της και να μάθω περισσότερα για τη νέα της πραγματικότητα. Ξέρω ότι πρέπει να σταθώ κοντά της, να αποκτήσω σχέσεις με τις παρέες που πλέον επιλέγει η ίδια και γενικότερα να της συμπαρασταθώ στο χτίσιμο της νέας της εφηβικής καθημερινότητάς. Οι παρέες της έχουν γίνει το άλλο της μισό και εγώ ο γονιός πέρασα αυτομάτως σε δεύτερη μοίρα.

Όλες αυτές οι εκ βάθρων αλλαγές κάθε άλλο παρά ευχάριστες είναι για το γονιό που βλέπει ότι χάνει την πρωτοκαθεδρία στη ζωή του παιδιού και έρχεται αντιμέτωπος με τηλεφωνήματα και χαμηλόφωνες συζητήσεις πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες δωματίων.

O γονιός πασχίζει να αποδεχθεί ότι πλέον δεν παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή του παιδιού αλλά ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπος και μια μαγική στιγμή. Τη στιγμή που βλέπει ότι το παιδί του, που τόσο πάσχισε να το μεγαλώσει ανοίγει τα τα φτερά του και αρχίζει να ανεξαρτητοποιείται.

Κάποιος μου είπε ότι το δυσκολότερο πράγμα που σου συμβαίνει όταν μεγαλώνεις παιδιά είναι η διαδικασία της ανατροφής. Όμως αυτό το διάστημα νομίζω ότι το δυσκολότερο είναι το να αποδεχθείς ότι φεύγουν από την αγκαλιά σου…»

Πηγή: www.babble.com