Εμπειρικά ερευνητικά δεδομένα αναφέρουν ότι η συνεργασία σχολείου-οικογένειας [2] έχει θετικά αποτελέσματα στην ακαδημαϊκή επίδοση των παιδιών, στην ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη και γενικότερα στην ποιότητα της εκπαίδευσής τους ( Μπίμπου & Στογιαννίδου, 2006).
Τα ευρήματα ερευνών για τα οφέλη της γονικής εμπλοκής είναι πολλαπλά:
- Βελτίωση της επίδοσης των παιδιών και των στάσεων των μαθητών απέναντι στο σχολείο.
- Μείωση της σχολική διαρροής και του ποσοστού πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου.
- Περιορισμός των προβλημάτων συμπεριφοράς των παιδιών στο σχολείο και αύξηση των κινήτρων τους για μάθηση.
- Θετική επίδραση στην κοινωνική προσαρμογή των παιδιών.
- Οι γονείς αποκτούν καλύτερη εικόνα του σχολείου και των εκπαιδευτικών και επιδεικνύουν μεγαλύτερη προθυμία να τους στηρίξουν και να τους συμπαρασταθούν στο έργο τους.
- Οι γονείς ασχολούνται περισσότερο με τα παιδιά τους, τα γνωρίζουν καλύτερα και αντιλαμβάνονται τις δυνατότητες και τις αδυναμίες τους, με αποτέλεσμα να ενδυναμώνεται η σχέση τους μ’ αυτά.
- Οι εκπαιδευτικοί κατανοούν καλύτερα τους μαθητές και τις οικογένειές τους, τονώνεται το ηθικό τους και γίνονται πιο αποτελεσματικοί στο έργο τους.
- Η συγκέντρωση γονέων είναι η πιο συχνή μορφή επαφής και συνεργασίας. Στη συγκέντρωση των γονέων όλου του σχολείου συγκεντρώνεται συνήθως μεγάλο πλήθος με αποτέλεσμα η διεξαγωγή μιας γνήσιας συζήτησης-επικοινωνίας ανάμεσα εμπλεκόμενα μέλη να είναι προβληματική (Μπρούζος, 1998). Είναι προτιμότερο να γίνονται συγκεντρώσεις ανά τάξη και ειδικά στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Στόχος της πρώτης συνάντησης είναι η αλληλογνωριμία, ο προγραμματισμός, ο σχεδιασμός και η διατήρηση μιας συνεχούς και συστηματικής επικοινωνίας και συνεργασίας ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέλη.
Τα θέματα των επόμενων συναντήσεων καλό είναι να καθορίζονται από κοινού με τους γονείς ακόμη κι όταν ο εκπαιδευτικός γνωρίζει ποιες είναι οι ανάγκες ενημέρωσής τους [3]. Ένας κατάλογος, που θα καταρτιστεί από τον εκπαιδευτικό, θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει τις ακόλουθες θεματικές ενότητες:
Γενικές πληροφορίες σχετικά με τη διδασκαλία (διδακτέα ύλη των επόμενων μηνών, μέθοδος διδασκαλίας, αξιολόγησης κ.λ.π.).
Θέματα που σχετίζονται με την αγωγή, όπως η χρήση του διαδικτύου, η τιμωρία, το ψέμα, οι φόβοι του παιδιού, ο έπαινος κ.α.
Κοινωνικά θέματα που σχετίζονται με την αγωγή όπως η σημασία της σειράς γέννησης, ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς, η θέση και ο ρόλος του παιδιού στην οικογένεια κ.α.
Θέματα που σχετίζονται με την ανάπτυξη του παιδιού και πιθανές διαταραχές, όπως η ψυχική, η διανοητική και σεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού κ.α.
Η επικοινωνία του εκπαιδευτικού με μεμονωμένους γονείς [4]αποτελεί επίσης γόνιμη μορφή συνεργασίας ανάμεσα στα δύο μέρη. Σημαντικό είναι η προσωπική και φιλική επικοινωνία να αρχίζει με την είσοδο του παιδιού στο σχολείου, να διατηρείται, να δομείται, να συστηματοποιείται και να εντατικοποιείται. Είναι λάθος γονείς και εκπαιδευτικοί να περιμένουν μια μεγάλη ευκαιρία ή κάποια αφορμή για να προκύψει μια συνάντηση.
Λουϊζα Πιερίδου [5]
Εκπαιδευτικος με μεταπτυχιακο τιτλο στην εκπαιδευτικη ψυχολογια