Έχουμε συνηθίσει τον τελευταίο καιρό να ακούμε πολύ συγκινητικές και γεμάτες πόνο και αλήθεια ιστορίες.
Ιδίως εκείνες που παρουσιάζουν την κατάσταση μέσα στα νοσοκομεία και τον αγώνα που δίνουν εκεί νοσηλευτές, γιατροί και ασθενείς κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας. Και πώς να μην το κάνουν, άλλωστε, αφού στις μονάδες εντατικής θεραπείας των νοσοκομείων δίνεται η πραγματική μάχη ενάντια στη νόσο COVID-19.
Διαβάστε ακόμη: «Είμαι νοσηλεύτρια και θα κάνω 1 μήνα να δω το μωρό μου για να το προστατεύσω» [2]
Η παρακάτω ιστορία αφορά σε μία νοσοκόμα, αλλά δεν πρόκειται για μια δραματική αφήγηση κάποιας στενάχωρης κατάστασης.
Είναι μια ιστορία που θα μας γεμίσει αισιοδοξία και θα μας κάνει να θαυμάσουμε ακόμα περισσότερο τους επαγγελματίες υγείας στα νοσοκομεία.
«Σήμερα, ήταν μια όμορφη ημέρα. Η ασθενής μου, η οποία μου έσφιγγε το χέρι τις τελευταίες ημέρες, βγήκε από τη μηχανική υποστήριξη.
Σήμερα το πρωί της έδωσα τα φάρμακά της και έκανα να φύγω. Εκείνη που έσφιξε και πάλι το χέρι. Τη ρώτησα αν ήθελε να μείνω λίγο ακόμα και μου έγνεψε “ναι”. Έμεινα στο δωμάτιο απλώς κρατώντας της στο χέρι για 15 λεπτά.
Την ώρα που αφαιρούσαν τα μηχανήματα, μου κρατούσε το χέρι καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.
Λίγα λεπτά αργότερα, μου είπε και τις πρώτες της λέξεις: “Σε αγαπώ”. Η καρδιά μου πλημμύρισε χαρά και συγκίνηση. Άρχισα να κλαίω μέσα στο δωμάτιο. Της κρατούσα το χέρι και έκλαιγα. Ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή. Επανέλαβε τις λέξεις πιο δυνατά αυτή τη φορά.
Ήταν ασθενής μου από την πρώτη στιγμή που άνοιξε η μονάδα μας. Την πρόσεχα για 15 ολόκληρες ημέρες – ήταν διασωληνωμένη όλον αυτόν καιρό.
Τη ρώτησα αν με άκουγε όταν της μιλούσα όλον αυτόν τον καιρό και μου απάντησε θετικά.
Σήμερα, με ήθελε μαζί της όλη την ωρα. Πέρασα αρκετή ώρα δίπλα της.
Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα μου στη συγκεκριμένη μονάδα και είμαι απίστευτα ευγνώμων που έζησα όλα αυτά με την ασθενή μου. Νιώθω πως ο σκοπός της εργασίας μου σε αυτή τη μονάδα ήταν να σωθεί αυτή η γυναίκα…»
Πηγή: Herviewfromhome.com