«Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι τα περισσότερα κορίτσια δεν ονειρεύονται να γίνουν μητριές όταν μεγαλώσουν. Δεν ήξερα ούτε καν τι ήταν η θετή μητέρα στην πραγματικότητα, μέχρι που έμεινα για μερικές μέρες στο σπίτι μιας φίλης κατά τη διάρκεια των διακοπών, όταν ήμουν 19 χρονών. Αυτή ήταν μια εμπειρία που μου άνοιξε τα μάτια.
Πέρα από τις ιστορίες της Σταχτοπούτας και της Χιονάτης, δεν είχα ιδέα για το πώς λειτουργούσε στην πραγματικότητα, για το πώς είναι να είσαι μητριά, μέχρι που συνάντησα την θετή μητέρα της φίλης μου.
Η μητριά της φίλης μου ήταν μια πολύ μοντέρνα γυναίκα. Ήταν ένα ελεύθερο πνεύμα. Μας είχε ετοιμάσει μια “μαμαδίστικη” σούπα που την θυμάμαι μέχρι σήμερα. Άφηνε τα γκρίζα, σγουρά μαλλιά της να πέφτουν στους ώμους της ελεύθερα, με αυτοπεποίθηση. Ήταν ευγενική, φιλόξενη και έξυπνη. Ήταν θεραπεύτρια. Έγινε το είδωλό μου αμέσως.
Κοιτάζοντας πίσω τώρα, ποτέ δεν θα μάντευα ότι θα γινόμουν κι εγώ θετή μητέρα περίπου 15 χρόνια αργότερα. Αμφιβάλλω μάλιστα αν θα χαιρόμουν και μόνο στην σκέψη, όταν ήμουν 19. Θέματα όπως το διαζύγιο ή οι θετοί γονείς, δεν ήταν μέρος της καθημερινής μου αφήγησης τότε.
Οι δικοί μου γονείς παρέμειναν μαζί όσο μεγάλωνα και είναι μέχρι και σήμερα μαζί. Τα περισσότερα παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί στην μικρή, καναδική μας πόλη είχαν την ίδια μορφή οικογένειας όπως είχα και εγώ. Δεν υπήρχαν πολλά διαζύγια, ούτε και επόμενοι γάμοι για όσους χώριζαν.
Στις μέρες μας, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές οικογένειας και πολλές θετές μαμάδες που ζουν και μεγαλώνουν τα θετά παιδιά τους κάποιες μέρες τον χρόνο ή και όλο τον χρόνο.
Τώρα που είμαι κι εγώ μητριά, ανακάλυψα αυτή την “παράξενη φυλή” από έντονα αφοσιωμένες και παθιασμένες θετές μητέρες που αγαπάνε τα παιδιά του/της συντρόφου τους με όλη τους την καρδιά που είναι απίστευτα ευάλωτες απέναντί τους και που τα μεγαλώνουν καταβάλλοντας καθημερινά τόση προσπάθεια όση και οι βιολογικοί γονείς ενός παιδιού.
Αλλά υπάρχουν τρεις λέξεις που κάθε θετή μητέρα θα σκεφτεί κάποια στιγμή. Κάποιες από εμάς δεν μπορούμε ποτέ να τις πούμε – αλλά θα τις σκεφτούμε.
Δεν είμαι αρκετή!
Αυτές οι τρεις λέξεις έχουν στριφογυρίσει στο μυαλό μου πολλές φορές. Σίγουρα θα έκαναν την εμφάνισή τους και στις σκέψεις αυτής της σούπερ άνετης και σίγουρης μητριάς που γνώρισα όταν ήμουν 19 χρονών.
Όταν στο θετό παιδί σας, λείπει ο βιολογικός γονέας του, μπορεί να νιώσετε ότι δεν είστε αρκετή. Όταν εμφανίζεστε σε μία σχολική εκδήλωση, στη θέση ενός βιολογικού γονέα, μπορεί να νομίζετε ότι δεν είστε αρκετή. Όταν κάνετε κάτι για να εντυπωσιάσετε ή να διασκεδάσετε το θετό παιδί σας και η αντίδρασή του δεν ήταν αυτή που ελπίζατε – μπορεί να ακούσετε τον εαυτό σας να ψιθυρίζει «Δεν είμαι αρκετή».
Η αλήθεια είναι – ότι δεν είμαστε ποτέ αρκετοί. Και αυτό ισχύει και για τους βιολογικούς γονείς. Μερικές φορές δεν μπορούμε να δώσουμε αρκετές αγκαλιές, αρκετή ενθάρρυνση, αρκετό χρόνο. Ποτέ δεν θα είμαστε αρκετοί. Αλλά καθετί που δίνουμε, μετράει.
Οι θετοί γονείς είναι μια ειδική κατηγορία γονέων. Ένα μείγμα δύναμης, γενναιότητας, υπομονής και συμπόνιας.
Ως θετή μητέρα, γνωρίζω ότι είναι δύσκολο να αισθάνεσαι σαν να μην είναι τίποτε από αυτά που κάνεις, αρκετό. Αυτό το συναίσθημα συνεχώς θα έρχεται και θα φεύγει. Απλά να θυμάστε ότι δεν είναι μόνο οι θετές μητέρες που αισθάνονται έτσι. Όλοι οι γονείς αισθάνονται έτσι κάποιες φορές (ή κάθε μέρα).
Αφήστε αυτές τις τρεις λέξεις να περάσουν από το μυαλό σας ή ακόμα και από τα χείλη σας. Νιώστε τις λέξεις. Αγκαλιάστε τις. Και στη συνέχεια, διώξτε τις μακριά.
Κάποια μέρα μπορεί επίσης να σας θυμούνται σαν αυτή την υπέροχη θετή μαμά, που ήταν δροσερή και έξυπνη και τρυφερή και που κάθε μέρα έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να είναι τα θετά της παιδιά ευτυχισμένα και να έχουν μια όμορφη ζωή. Δεν είναι υπέροχο αυτό;
Και κάποια μέρα, θα συνειδητοποιήσετε ότι τελικά ήσασταν αρκετή.»
Πρωτότυπο Κείμενο: Michelle ZunterPhoto credits: Fran Jorgensen
Μετάφραση – Επιμέλεια Κειμένου:
Christina Sklaveniti