Αν μπορούσα να πάω πίσω θα της έλεγα….. Πως μια μέρα θα κοιτάξει πίσω αφου η ομίχλη θα έχει καθαρίσει και θα συνειδητοποιήσει πόσο γεμάτες μαγεία ήταν εκείνες οι μέρες.
Θα της έλεγα πως θα χαθούν απο την μνήμη της εκείνες οι ατελείωτες νύχτες. Ναι, θα θυμάται την στεναχώρια, την αγωνία αλλά μια γλυκιά νοσταλγία θα καλύψει τα πάντα…
Θα της έλεγα πως δεν υπάρχει τέλεια μητροτητα ούτε η τέλεια μαμά.. Θα της έλεγα να αλαφρύνει την καρδιά της απο το βάρος των τύψεων…
Θα της έλεγα πως ήταν τόσο δυνατή που μετακινούσε ολόκληρα βουνά ακόμα κι όταν ένιωθε πως έχανε την γη κάτω απ’τα πόδια της…
Θα της έλεγα πως με τον καιρό όλα θα φτιάξουν… Αλλά θα της έλεγα επίσης πως για κάθε πρώτη φορά θα είναι πλάι και μια τελευταία.
Πως το πιο σκληρό απ’όλα είναι πως δεν μπορείς να δεις παρά αργότερα πολύ, πότε ένα κεφάλαιο έχει κλείσει. Και τότε τρέχεις πίσω στις σελίδες προσπαθώντας να βρεις με αγωνία εκείνο το “μπαμπάλισμα” κι εκείνη την πρώτη λέξη για να μπορέσεις να πεις αντίο.
Θα της έλεγα πως όχι δεν είναι άλλο ένα λαβ στόρι η μητρότητα. Πως είναι η πιο ακατέργαστη, αυθεντική μορφή μιας ιστορίας αγάπης. Με όλα τα όμορφα και τα δύσκολα μαζί.
Μπορεί όμως να μην έλεγα απολύτως τίποτα απο όλα αυτά, γιατί θα τ’ανακάλυπτε μόνη έτσι κι αλλιώς.
Μπορεί να της έλεγα μπράβο και πόσο πολύ καλά τα καταφέρνει.
Να της έλεγα μόνο πως είναι υπέροχη»
The Birth Ride