Ένα γράμμα που πολλές θα θέλαμε – ίσως- να στείλουμε προς τους συζύγους μας, δημοσίευσε το LoveWhatMatters.com [2].
Είναι σχεδόν σίγουρο πως οι περισσότερες θα βρούμε πολλά κοινά με τις σκέψεις μας στο κείμενο, καθώς ακόμα και αν ο σύντροφός μας δεν κάνει κάτι από τα παρακάτω, θέλουμε να του πούμε πόσο τον αγαπάμε…
«Αγαπητέ σύζυγε σε αγαπώ, αλλά δεν σε συμπαθώ, τουλάχιστον όχι πάντα.
Δεν σε συμπαθώ όταν τα παιδιά φωνάζουν ή κλαίνε και εσύ αποφασίζεις να ανοίξεις την πόρτα και να βγεις έξω, χωρίς να πεις κάτι.
Δεν σε συμπαθώ όταν τα ρούχα σου γίνονται ολόκληρη στοίβα, καλύπτουν τα δικά μου και πρέπει να τα βάλω πλυντήριο, με αποτέλεσμα να καταλήγω να φοράω βρώμικες μπλούζες.
Υπάρχουν πολλές στιγμές τις οποίες δεν σε συμπαθώ. Είναι αλήθεια, πως αυτό μου είναι εύκολο.
Όταν νιώθω το σπίτι και τις φωνές να με πλακώνουν, θυμώνω με εκείνον που μπορεί να φύγει (ναι, εσένα λέω).
Όταν τα πάντα γύρω είναι τόσο έντονα, γεμάτα κλάματα, γκρίνιες, τσιρίδες, ζηλεύω που εσύ κάθεσαι ήρεμος στο αυτοκίνητό σου και δουλεύεις.
Όταν νιώθω πολύ κουρασμένη φθονώ τον υπνάκο που πήρες εσύ το μεσημέρι.
Ο θυμός [3] μου αυξάνεται και φουσκώνει έτοιμος να ξεσπάσει ακόμα και με την πιο μικρή αφορμή, όπως ένα χαμένο παπούτσι ή λίγες σταγόνες καφές έξω από το φλυτζάνι.
Και αναρωτιέμαι πώς με βλέπεις εσύ – ξέρω ότι με αγαπάς, αλλά με συμπαθείς, σου αρέσω;
Αναρωτιέμαι αν σου είναι δύσκολο να μην φωνάξεις, επειδή θα ήθελες να είσαι εγώ μόνο για μέρα.
Το μισώ που σκέφτομαι έτσι. Είναι παιδαριώδης και ανόητη συμπεριφορά, αλλά είναι τόσο αληθινή. Συγγνώμη που φαίνεται να είναι κάτι μόνιμο…
Ξέρω ότι δεν είναι έτσι. Ξέρω ότι δεν είμαστε μόνο εμείς. Ξέρω ότι αυτά τα χρόνια είναι λιγάκι δύσκολα, ξέρω ότι μπορούμε και θα τα πάμε καλύτερα.
Απλώς ελπίζω να γνωρίζεις πόσο ευγνώμων είμαι που σε έχω, ακόμα κι όταν δεν το δείχνω.
Και περισσότερο, ελπίζω να ξέρεις πως σε αγαπάω [4] ακόμα και εκείνες τις στιγμές που δεν σε συμπαθώ…»