Τα όρια [2] στα παιδιά είναι απαραίτητα, ώστε να καταφέρουν να γίνουν υπεύθυνα, να αναλάβουν ευθύνες και να λειτουργούν με σεβασμό. Το να περιορίσεις, μάλιστα, το παιδί σου ορισμένες φορές του κάνει καλό, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τις ώρες ύπνου ή την κατανάλωση γλυκών.
Τι γίνεται, όμως, με τα όρια που ξεπερνούν οι γονείς; Υπάρχουν ορισμένες συμπεριφορές τις οποίες, πολλές φορές, οι γονείς τις ακολουθούν χωρίς να καταλαβαίνουν ότι με αυτόν τον τρόπο παραβιάζουν την προσωπικότητα του παιδιού τους και το επηρεάζουν βαθιά για όλη του τη ζωή.
Διαβάστε επίσης: Όρια, πρόγραμμα και ύπνος νωρίς: Έτσι μεγαλώνουν τα ισορροπημένα παιδιά [3]
Ως παιδιά δεν έχουμε την λογική ικανότητα να διαχωρίσουμε την συναισθηματική χειραγώγηση, την αφέλεια των γονιών ή την αλήθεια. Το μόνο που αντιλαμβανόμαστε είναι ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά της μητέρας ή του πατέρα μας μάς κάνει να νιώθουμε άβολα. Με τον καιρό μαθαίνουμε να αγνοούμε το παράξενο αυτό συναίσθημα, το οποίο καταλήγει να μοιάζει φυσιολογικό. Η ευθύνη, λοιπόν, για υγιή όρια και σεβασμό προς τα παιδιά είναι όλη των γονιών!
Πότε οι γονείς μπορεί να παραβιάζουν τα όρια του παιδιού και να το «τραυματίζουν» ψυχολογικά;
- Όταν απαιτούν από το παιδί να αγκαλιάσει ή να φιλήσει ένα άλλο άτομο, και εκείνο δεν θέλει. «Πάρε αγκαλιά τη θεία», μπορεί να ακούσετε πολλές φορές τους γονείς να λένε.
- Όταν μεταφέρουν την ευθύνη για τα συναισθήματά τους στα παιδιά. «Η μαμά είναι λυπημένη. Αν θέλεις να γίνει χαρούμενη θα στρώσεις το κρεβάτι σου».
- Όταν ζητούν από τα παιδιά να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν, όπως να παρακολουθήσουν ένα άθλημα ή μία δραστηριότητα που δεν τους αρέσει.
- Όταν προσβάλουν τα παιδιά δημοσίως για τη συμπεριφορά τους και τα συγκρίνουν με άλλα.
- Όταν μιλούν αρνητικά για τον εαυτό τους ή τον άλλο γονέα μπροστά στα παιδιά.
Τη στιγμή που τα παιδιά μπαίνουν σε μια τόσο άβολη θέση, την οποία -μάλιστα- με τον καιρό την νιώθουν φυσιολογική, υπάρχει πιθανότητα να τους δημιουργούμε ένα μεγάλο ψυχολογικό μειονέκτημα που θα τα ακολουθεί όλη της του ζωή.
Μια κατάσταση την οποία οι περισσότεροι γνωρίζουμε
Αν το καλοσκεφτούμε, οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε από προσωπική εμπειρία πώς είναι να παραβιάζονται αυτά τα όρια. Πολύ συχνά οι γονείς [4] μας δεν μας επέτρεψαν να κρατήσουμε τις αποστάσεις που θέλαμε. Ουσιαστικά, μάθαμε να λέμε «ναι» όταν θα προτιμούσαμε να λέμε «όχι», ώστε να μην δυσαρεστήσουμε κανέναν. Ακόμα και ως ενήλικες μας είναι δύσκολο να αρνηθούμε κάτι με τον φόβο της απόρριψης ή της απογοήτευσης των άλλων να μας κυριεύει. Σκεφτείτε πόσες φορές δεχθήκατε να κάνετε κάτι στη σχέση, στις φιλίες ή τη δουλειά σας μόνο και μόνο για να μην δυσαρεστηθεί ο σύντροφος, ο φίλος ή ο συνάδελφός σας.
Είμαστε τόσο συνηθισμένοι πλέον σε αυτά τα συναισθήματα που πλέον δεν τα αναγνωρίζουμε. Το μόνο βλέπουμε είναι η υποχρέωσή μας να ευχαριστήσουμε τον άλλον.
Διαβάστε επίσης: «Τι δείχνει για μένα το 13 που έγραψα στην Ιστορία, μαμά και μπαμπά;»: Το bullying για τους βαθμούς και πώς επηρεάζει τα παιδιά [5]
Η παραβίαση των ορίων, ωστόσο, είναι κάτι άβολο. Μας θυμώνει, μας μπερδεύει και μας κάνει να φερόμαστε με οργή ή αποστροφή. Αν αντιλαμβάνεστε πως σε ορισμένες καταστάσεις θα προτιμούσατε να έχετε αρνηθεί κάτι, αλλά δεν το κάνατε, υπάρχει ακόμα χρόνος για να επανορθώσετε (στον εαυτό σας και στους άλλους).
Πώς θα την αλλάξουμε
Μπορείτε να αναθεωρήσετε τα όρια σας, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Δεν είστε υπεύθυνοι για την ευτυχία των άλλων. Είστε υπεύθυνοι για τη δική σας και των παιδιών σας.
Αρχίστε να αναγνωρίζετε πότε συμβαίνει η παραβίαση των ορίων σας. Πότε νιώθετε πραγματικά άβολα σε μία κατάσταση και κάντε αυτό που πραγματικά θέλετε. Επιπλέον, θυμηθείτε πότε νιώθατε άβολα ως παιδί και προσπαθήστε να μπείτε στη θέση του δικού σας. Έτσι θα μπορέσετε να χτίσετε μαζί του μια πιο υγιή σχέση και εκείνο να κατανοήσει ότι μπορεί να λέει «όχι», ακόμα και όταν αυτό θα δυσαρεστήσει κάποιους.
Μπορείτε να αναθεωρήσετε τα όρια σας, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Δεν είστε υπεύθυνοι για την ευτυχία [6]των άλλων. Είστε υπεύθυνοι για τη δική σας και των παιδιών σας.
Η συμπεριφορά μας είναι πρότυπο για τα παιδιά μας. Βλέπουν πως αντιδρούμε σε καταστάσεις και την αφομοιώνουν. Δεν πρέπει, άλλωστε, τα παιδιά να μάθουν ότι κάνουμε πράγματα για τους άλλους όταν το θέλουμε κι όχι όταν νιώθουμε υποχρέωση;
με πληροφορίες από: elephantjournal.com